آلن و نسترن از موزه خارج میشن و وارد کوچهی سنگتراشها میشن. آلن تحت تاثیر قرار گرفته و ریتمها و ملودیهایی توی سرش میشنوه که حس خوب اما عجیبی بهش دست میده، انگار با یه طناب به چیزی کهن و جادویی گره خورده و یه منبع صدای ناشناخته میخواد از طریق آلن شنیده بشه.
نسترن متوجه سکوت آلن میشه.
- میخوای یه کم پیاده بریم؟
- آره آره حتما. مرسی که منو آوردی اینجا.
مردم تبعیدشده از سرزمین مادریشان؛
به اینجا، جنوب زایندهرود، مسیری طولانی را از جلفا در کنار رود ارس تا به این تکه از شهر اصفهان طی کردند. در این مسیر ارمنیان سرودی غمگین از تبعید زیر لب زمزمه کردند، هرچند اگر با دقت به این نغمه گوش میکردی میتوانستی چندین فراز و فرود سرشار از شادی در آن بشنوی که پیامآور امید و مهر جاودان در دل آنها بود.
امید به سرزمین جدید و فردایی شاید روشن در جلفای نو.
این بازی ترانهی شاد و غمگین سفر ارمنیان است از رود ارس تا زایندهرود.