سلام ممنون میشم حالا که مدارس باز شده برای جهارشنبه پنجشنبه تمدید کنید
چون بقیه روزا بچه ها مدرسه دارن و ساعت تئاتر شما هم دیروقته🙏🏼
ما این هفته چهارشنبه میخوایم بیایم اگر تمدید بشه♥️لطفااا لطفا لطفااا

«مده‌آ» به کارگردانی استاد حمیدرضا نعیمی از آن اجراهایی است که می‌تواند مخاطب را هم درگیر قصه کند و هم وادار به فکر کردن درباره چرایی ماندگاری یک تراژدی کند. اینجا مده‌آی معاصر در کنار مده‌آی آشنای تراژدی قرار می‌گیرد؛ دو روایت که در کنار یکدیگر نشان می‌دهند مده‌آ فقط متعلق به گذشته نیست و شاید در شکل‌های مختلف، همیشه در کنار ما بوده و خواهد بود.

ریحانه رضی و بهاره نوحیان در این اجرا بسیار قدرتمند ظاهر می‌شوند و انرژی و تسلط هر دو بازیگر، بخش مهمی از جذابیت نمایش است. بازی ریحانه رضی به‌خصوص از نظر استفاده از بدن و تغییرات صوتی، دامنه قابل توجهی دارد. تغییر صدا در لحظاتی انتخابی جذاب و تأثیرگذار است و به شخصیت بُعد دیگری می‌دهد؛ با این حال، در بعضی لحظات تعدد حرکات بدنی یا تداوم تغییرات صوتی برای من کمی بیشتر از نیاز صحنه به نظر می‌رسید. گاهی این اتفاق باعث می‌شد تمرکز مخاطب از خود دیالوگ فاصله بگیرد.

طراحی صحنه یکی از نقاط قوت اجراست؛ صحنه هم از نظر بصری جذاب است و هم توانسته فضای خاص نمایش را شکل دهد. گروه موسیقی نیز عملکرد بسیار خوبی دارد و موسیقی زنده انرژی ویژه‌ای به اجرا می‌دهد. تنها نکته‌ای که می‌توان به آن اشاره کرد، واضح نبودن بعضی از شعرهایی است که در طول اجرا خوانده می‌شود؛ ... دیدن ادامه ›› مسئله‌ای که گاهی باعث می‌شود بخشی از معنای آنچه شنیده می‌شود، از دست برود.

اما شاید مهم‌ترین ویژگی «مده‌آ»، همین مواجهه گذشته و امروز باشد. استاد حمیدرضا نعیمی مده‌آ را از دل یک تراژدی کلاسیک بیرون می‌آورد و در کنار تصویری معاصر قرار می‌دهد تا نشان دهد این شخصیت فقط متعلق به تاریخ نیست. مده‌آ بوده، هست و شاید همچنان خواهد بود.

و شاید همین‌جا است که نمایش از یک بازخوانی ساده فاصله می‌گیرد و به پرسشی درباره انسان امروز تبدیل می‌شود؛ اینکه چرا بعضی قصه‌ها، با گذشت قرن‌ها، هنوز برای ما آشنا هستند.

«مده‌آ» اجرایی است که در کنار جذابیت‌های بصری و موسیقایی، ایده‌ای برای فکر کردن هم با خود از سالن بیرون می‌برد؛ اینکه بعضی شخصیت‌ها نمی‌میرند، چون ریشه‌هایشان هنوز در خود انسان باقی مانده است.

اولا پول نداشتیم بریم تئاتر ببینیم
الان اصلا پول نداریم بریم تئاتر ببینیم
هرچقدر دلم میخواد برم بازی آقای مساوات رو ببینم ، همونقدر دلم نمیخواد برم نگار جواهریان رو ببینم.
البته این نظر منه. ممکنه نظرم خیلی هم بیخود باشه.

قبلا از این گروه نمایشی دیدم که کار خوبی بود مخصوصا موسیقی های اون. از جایی که اصولا به فضای کار تربیتی کودک علاقمندم همیشه دیدن فیلم، موسیقی، تئاتر و... که در حوزه کودک باشه برام هیجان انگیزه. فقط ناراحتم از اینکه مخاطب کمتری نسبت به تئاتر بزرگسال داره و خوب دلیلش مشخصه. بزودی با یک قرار دسته جمعی به تماشای این نمایش مینشینیم.

من اجرای پیشین این نمایش رو دیدم و یک اثر شایسته، قابل احترام و جذاب بود که اگر به سبک و فضای آقای غریب پور علاقه و آشنایی داشته باشید بی شک میتونه تجربه ای بسیار شیرین رو براتون رقم بزنه

نمایش «بی‌نام» برای من از آن اجراهایی بود که با وجود سادگی در فرم، توانست مخاطب را با خودش همراه کند. اجرای محمد کرمی، اجرایی جان‌دار و پرانرژی بود و متن نیز با ایده‌ای جذاب، یعنی روایت خلقت یک تعزیه‌خوان، مسیر متفاوتی را پیش روی مخاطب قرار می‌دهد. همین ایده باعث می‌شود نمایش از همان ابتدا سؤال‌هایی درباره انسان، ایمان، هنر و نسبت آدمی با آنچه قرار است باشد، ایجاد کند.

یکی از نقاط قوت کار، حضور بازیگر خانم در کنار بازیگر اصلی بود. این حضور به فضای اجرا کمک می‌کرد و در شکل‌گیری ارتباط میان عناصر نمایش مؤثر بود؛ با این حال به نظرم می‌شد از این ظرفیت بیشتر استفاده کرد و نقش او را در میزانسن و پیشبرد درام پررنگ‌تر کرد.

در بخش طراحی صحنه و میزانسن نیز احساس کردم ظرفیت‌های بیشتری وجود داشت. ایده و فضای متن این امکان را داشت که صحنه با خلاقیت بیشتری شکل بگیرد و میزانسن‌ها از نظر بصری تنوع بیشتری پیدا کنند. شاید اگر این بخش با جسارت بیشتری طراحی می‌شد، ارتباط میان مخاطب و جهان نمایش نیز می‌توانست عمیق‌تر شود.

با این حال، «بی‌نام» در مجموع برای من تجربه‌ای قابل توجه و دوست‌داشتنی بود؛ نمایشی که مهم‌ترین سرمایه‌اش را در متن و انرژی اجرا پیدا می‌کند ... دیدن ادامه ›› و تلاش می‌کند درباره شکل‌گیری یک انسان و یک هنرمند حرف بزند.

در کنار خود نمایش، یک اتفاق ارزشمند دیگر هم وجود دارد که به نظرم باید دیده و از آن قدردانی کرد. اختصاص عواید فروش بلیت نمایش به آزادسازی زندانیان جرایم غیرعمد، اقدامی انسانی و قابل احترام است. تا جایی که می دانم آقای رادمنش تاکنون در این مسیر آزادی بیش از ۲۰ زندانی را رقم زده‌اند؛ اتفاقی که به‌عنوان یک شهروند، بابت آن از ایشان تشکر می‌کنم.

در نهایت به آقایان محمدحسن رادمنش، محمد کرمی، محمدحسن هاشمی و همه عوامل «بی‌نام» که رفقای درجه یک من هستند، خسته‌نباشید می‌گویم.

دوستان عزیز
من پنجشنبه ۹ مهر میام به تماشای این نمایش.
خوشحال میشم روی ماه دوستان را ببینم