پارسا جنابیان

هنرساز بازیگر و نویسنده

نمایشنامه Sure Thing برای من پیش از هر چیز درباره‌ی انتخاب است، انتخاب‌هایی که با تغییر یک جمله یا واکنش، می‌توانند مسیر یک رابطه را کاملا عوض کنند. زنگی که مدام به صدا درمی‌آید، فقط عنصر طنز نیست، نمادی از «فرصت دوباره» است، فرصتی برای اینکه شخصیت‌ها تصمیم تازه‌ای بگیرند و به نتیجه‌ی دیگری برسند. جذابیت نمایشنامه در این است که مفهوم عمیقی مثل انتخاب را در فضایی ساده و طنزآمیز بیان می‌کند. هر بار که گفت‌وگو از نو شروع می‌شود، مخاطب کنجکاو است ببیند این بار چه تغییری رخ می‌دهد و همین ریتم نمایش را زنده نگه می‌دارد. برداشت من این است که نمایشنامه می‌گوید ارتباط موفق فقط شانس نیست، حاصل مجموعه‌ای از انتخاب‌های کوچک، زمان مناسب و شناخت تدریجی طرف مقابل است. جمله‌ی “It’s all in the timing” نیز همین پیوند میان زمان و تصمیم را برجسته می‌کند. تکرار شروع گفت‌وگوها شاید لحظه‌ای مخاطب را در انتظار نگه دارد، اما همین تکرار تفاوت‌های ظریف انتخاب‌ها را آشکار می‌کند و پایان نمایش را تأثیرگذارتر می‌سازد. تضاد میان تکرار و تغییر یکی از ویژگی‌های خاص این اثر است. در نهایت، Sure Thing با ایده‌ای خلاقانه این پرسش را پیش می‌کشد که اگر در زندگی فرصت اصلاح انتخاب‌هایمان را داشتیم، آیا واقعا به نتیجه‌ی بهتری می‌رسیدیم یا نه، پرسشی که بعد از پایان نمایش همچنان در ذهن می‌ماند.