بسیار بسیار لذت بردم از دیدن نمایش و خسته نباشید جانانه میگم به تمامی عوامل گروه، گروهی که همدلی و حرفه ای بودن از سر روی اجراشون معلوم بود، از نکات مثبت اثر، باید به ریتم بسیار نمایش اشاره کنم که متوجه گذشتن زمان نشدم و لحظه ای از اجرا فاصله نگرفتم که این خودش بزرگترین مزیت تئاتر هست، به شروع و پایان اجرا، شروعی که ابتدا با رقص زیبای دختر کوچولوی نمایش و موسیقی دلنشین نمایش آغاز میشد و مخاطب رو در آرامش غرق میکرد اما بعدش به خودش شما رو در تاریکی وجود رها میبرد، آفرین به طراحی لباس خصوصا تضادی که بین رها ک نیمه تاریکش ایجاد میکرد که گمان میکنم برگرفته از کتاب روانشناسی نیمه تاریک وجود،نوشته دبی فورد بود، قاب های اجرا فکر شده بودن که البته اگر دوست پسر رها در قسمت وسط صحنه بود بهتر بود، بازی ها تمامی به دور از اغراق و به اندازه و خوب بود، ولی باید اعتراف کنم که بازی جناب احمد کیایی و خانم آنیدا افتخاری، برای من سورپرایز بود، احمد کیایی بیش از این یک بازی تیپیکال کمدی ازش دیده بود اما باید اعتراف کنم که تلاش در بازی او به شدت دیده شده و اعتراف میکنم که در بازی های تیپیکال و کاراکتر به خوبی میتونه بدرخشه. خانم افتخاری هم اولین بار بود افتخار دیدن بازیشون رو داشتم و با بازی خوبشون، چشم های مخاطب رو مال خودشون میکردن. از نکات منفی هم. میتونم بگم که کاش ما بار تاریک تر و زخم های بیشتری از رها میدیدیم که خودکشی او برای ما قابل هضم تر باشه، قسمت والدین که عالی بود و منطقی اما فسمت دوست پسر کلیشه ای بود و بهتر بود در کنارش دلایل محکم تری میبود. اما در کل نمایشی بود که بسیار مورد احترام بود و زحمت زیادی معلوم بود که برایش کشیده بودند.