در دورانی که تئاتر کودک گاه در تکرار ساختارهای فرمول‌زده غرق می‌شود، «دنیای خیال‌انگیز من» تلاش ارزشمندی برای گشودن دریچه‌های تازه به سوی تخیل مخاطب است.
آنچه این نمایش را متمایز می‌کند، رویکرد فیزیکی به طراحی صحنه است؛ جایی که دامن‌های جنگلی صرفاً یک پوشش بصری نیستند، بلکه به فضایی بدل می‌شوند که بازیگران (و مخاطب) آن را به عنوان یک محیط زیستی کامل تجربه می‌کنند. تعامل هوشمندانه با عناصری چون زیپ‌های جادویی، تئاتر را از یک قاب ایستا خارج کرده و به یک تجربه‌ی پویا و غوطه‌ورکننده تبدیل می‌کند.
کارگردانی بهناز مهدی خواه نشان از درک درست او از ظرفیت‌های بدنی و فضاسازانه‌ی تئاتر کودک دارد؛ جایی که به جای ساده‌سازی محض، بر ایجاد یک «زیست خیال‌انگیز» متمرکز شده است. دیدن این نمایش را به تمام کسانی که به دنبال تجربه‌های خلاقانه و جسورانه در تئاتر کودک هستند، پیشنهاد می‌کنم