جاده طولانی ست اما چشم نواز و متنوع... خصوصا جاده های قدیمی. تازه اگر کنارشون اتوبان جدیدالتاسیس هم که باشه، اون جاده خلوتتره و جون میده برای لحظاتی فارغ از سرعت گذران کردن....
اگر دلبسته اش باشی، کافیه وقتی پری خودت رو ول کنی توش. انگار یک سیم تخلیه که به روحت وصل شده، طبیعت هر چیز آزاردهنده ای رو میکشه تو خودش. مثل همه فیلمهای درجه یک جاده ای. مثل Vanishing Point جادویی که یک فیلم جاده محور دلچسب و پر از حال خوبه.... ته جاده خسته ای اما آرامی..... آرام . از اون حالتها که میگی بذار هرچه به سر دنیا و روزگار من آمد، فدای یک لحظه ای که توش دارم سیر می کنم
مثل همون لحظه ای که , تو یه سراشیبی، وارد دشت فارس میشی.... چند کیلومتری ایزدخواست....

حالا این وسط یک اجرای فوق معرکه از گروه Hollywood vampire بودم که خودش شاهکار دیوید بووی Heros رو تکرار کرده بود.... اینقدر با فضا یکی شده بودم که هیچی متوجه نمیشم. انگار پرواز میکردم، در یک دنیای دیگه.... دنیایی که علی، همین بود....یک مسافر تو جاده های بی انتها ، بدون دغدغه برگشت
خیلی حال داد رفقا
خیلی
امیدوارم بشنویدش و با ریتم و متن و موسیقیش عشق کنید