درود به همه دوستان

می‌خوام دیدگاه شخصی خودم رو بگم و بس…
اول از همه اینو بگم که از دید من، این کار اصلاً بی‌نظیر نبود، شاهکار نبود، فوق‌العاده نبود، بلکه با چشم‌پوشی از خیلی نکات منفی، میشه گفت بد نبود؛ همین!

در خصوص بازی جناب شهاب حسینی، در حین تماشای فیلم توی سالن سینما یه نکته‌ای به ذهنم رسید و اونم اینکه انگار چند سالی هست توی بیشتر آثار نمایشی سینمای ایران و توی VODها، انگار حتماً باید یک لات حضور داشته باشه؛ از شنای پروانه و مغزهای کوچک زنگ‌زده بگیر تا یاغی، می‌خواهم زنده بمانم، سیاوش، صحنه‌ زنی و… جناب دوماری هم توی بعضی از مهم‌ترین این آثار، نویسنده بودن مثل یاغی و شنای پروانه.این موضوع رو میشه به مساله ی تجاوز در فیلم های ایرانی هم تعمیم داد با همون سبقه و همون تکرار مکررات بدون نوآوری و فرق خیلی زیاد!!!
با در نظر گرفتن بازی بقیه تو نقش‌های مشابه، شهاب حسینی خیلی حرف خاصی برای ... دیدن ادامه ›› گفتن نداشت به گمانم؛ مثلاً امیر آقایی و مجید صالحی باورپذیرتر بازی کرده بودن. جناب فروتن هم همون همیشگی بودن؛ ستاره‌ی خوش‌صدا و خوش‌سیمای سال‌های گذشته‌ی سینمای ایران، همون همیشگی
زمان فیلم می‌تونست کوتاه‌تر باشه، یه جاهایی خسته شدم راستش؛ حس کردم هر چه باید می‌دیدم و درک می‌کردم و حس می‌کردم رو از فیلم گرفتم و دیگه باید تموم بشه.

اما سینمای اجتماعی همیشه شریف بوده و هست. در انتها، خوشحالم که آثار سینمایی با موضوع اجتماعی یا درام بیشتر ساخته میشه. توی سال ۱۴۰۵ چند تا فیلم خوب تو این دسته داشتیم؛ از زنده‌شور و اسکورت تا همین فیلم و بت…

راستش خسته شدم از بس روی ماه پژمان جمشیدی و رضا عطاران رو روی پرده‌ی سینما دیدم!»