تیوال | ZanaKordistani: دنیا چنین است خدیجه گزیده‌ی اشعار ماردین ابراهیم برگردان به فارس

SB > com/org | (HTTPS) localhost : 17:23:07

اثر خود

دنیا چنین است خدیجه

گزیده‌ی اشعار ماردین ابراهیم

برگردان به فارسی:
زانا کوردستانی

آقای "ماردین ابراهیم" (به کُردی: ماردین ئیبڕاهیم)، شاعر معاصر کُرد، زاده‌‌ی سال ۱۹۷۴ میلادی، در سلیمانیه‌ اقلیم کردستان ... دیدن ادامه ›› است.
ماردین برای دو دهه، ساکن شهر لندن بود و در مقام رمان‌نویس، شاعر، جستارنویس، مترجم و استاد دانشگاه تاکنون چندین رمان، مجموعه شعر و ترجمه منتشر کرده است.
نخستین اثر داستانی او، "رؤیای مردان ایرانی"، در سال ۲۰۰۸ میلادی، توسط مؤسسه‌ی چاپ و پخش سردم سلیمانیه منتشر شد و با استقبال گسترده‌ای از سوی نویسندگان و منتقدان برجسته‌ای چون "شیرکو بیکس"، "بختیار علی" و "شیرزاد حسن" روبرو شد.

┄┅═✧❁❁✧═┅┄

(۱)
صبح‌ها با موهای ژولیده از خواب بر می‌خواستند و
غروب‌ها با کوزه‌ای شکسته از چشمه باز می‌گشتند،
خواهرانم،
عطر گیلاس‌های نرسیده را تداعی می‌کردند،
بوی انتظار!
انتظاری که همچون پیچک از پنجره آویزان بود.
انتظاری که شبیه غبار مرگ بر برگ‌ها نشسته بود.

(۲)
خواهر بزرگم می‌گفت:
- بگذار مرگ بیاید! گریه‌کنان بیاید!
چگونه نگریم؟!
وقتی من می‌میرم و کسی نخواهد گفت دریغا!
من می‌میرم و مرگ من،
به اندازه‌ی افتادن سیبی کال،
تأثیری بر جاذبه‌ی زمین ندارد!
من می‌میرم و مرگ من،
به اندازه‌ی انعکاس برخورد
هسته‌ی انگوری در آب چشمه
بر نظم فصل‌ها مؤثر نیست.
مرگ من به اندازه‌ی به گل نشستن نهنگی
خلق و خوی طبیعت را به هم نمی‌ریزد.

(۳)
تو هم فریب جهان را خوردی!
بله! دنیا چنین است!
اول شانه‌به‌سرها را کباب می‌کند و
سپس پرستوها را
و وقتی دلبسته‌اش شدی
چون فاحشه‌ای تو را رها خواهد کرد.
و چون هرزه‌ای رو از تو می‌گیرد،
بله! دنیا چنین است خدیجه!

(۴)
مرا می‌گویی که غریبه‌ها رویا نمی‌بینند؟!
اما من، روزهایی که چون سگ در ترکیه
از سرنوشت خود بیزار بودم،
تو را به یاد داشتم و
رویاهایم را با تو مرور می‌کردم.
تو در خاطرم بودی،
تو رویا و آرزویم بودی،
آن هنگام که در اسطبل‌ها بیگاری می‌کردم و
بر روی بتون‌های سرد بندرگاه‌ها می‌خوابیدم.

(۵)
چه وقت، بین من و تو چنین شکرآب شد، خدیجه؟!
به یاد داری که جوجه‌ای داشتیم
که از ترس غرش هواپیما‌ها خودش را پنهان می‌کرد!
جوجه‌ای که با گنج قارون هم عوضش نمی‌کردیم!
به یادداری در آغل قوچ‌ها،
شیر بزها را سر می‌کشیدی،
چونکه مادری نداشتی!
دوست دارم همچون شاعران بگویم:
- روزگارت سیاه بود!
ولی واقعن روزگار سیاهی داشتی!
دخترکی بودی که حتا از اتومبیل هم می‌ترسیدی،
گمان می‌کردی که گاوی‌ست
و خداوند تبدیلش کرده به آهن!

(۶)
مرا می‌گویی:
- پسران رحمی در قلب و جانشان نیست!
اما من در اسکله، شب‌هایی که همراه ماهیگیران
خودم را با آتشدان‌های حلبی‌ گرم می‌کردم،
تو را به خاطر داشتم.
تو در یادم بودی تمام غروب‌هایی
که من در قایق‌ها، قرآن می‌خواندم.

(۷)
دنیا چنین است خدیجه!
ابتدا تابش آفتاب را بر تو عیان می‌سازد
تا که فریب پرتوهایش را بخوری.
صبح کاذب را بر سر راهت می‌گذارد،
تا که در دام نسیم صبحگاهی‌اش گرفتار شوی!
با زیبایی‌هایش فریبت می‌دهد،
که گمان کنی خوشبختی!
و بعد دقیقه به دقیقه عمرت را از تو می‌ستاند
ولی تو باز احساس خوشی و شادی می‌کنی!
و وقتی دنیای خائن،
با این همه خیانت‌ بر تو چیره شد،
آنگاه همچون رفیقی بی‌شرف،
دارایی‌هایت را از تو می‌گیرد،
و همچون دوستی ریاکار،
خنجر از رو بر تو می‌کشد!

(۸)
ستاره‌ای در گوشی به من گفت:
تو در غروبی غمگین،
در کنار جاده‌ای
با وقار و عظمتی خاص خواهی مرد!
تو در میانه غروب و درخت لیمویی خیس
تو در یورش مه‌ای غلیظ خواهی مرد!
تو خواهی‌ مرد و دخترکان از آرایش خود دست نمی‌کشند
زندگی هم، نظم بی‌خود را از هم نمی‌پاشد
سنگ‌ها نیز، سکوت خود را بر هم نمی‌زنند
دوستانت همچون گذشته در کوی و برزن
قهقه‌کنان و مست و مشنگ می‌چرخند
و تنها در تماشای آلبوم عکس‌های یادگاریتان
یادشان می‌افتی،
و به یاد می‌آورد که تو هم زمانی زنده بودی
و زمانی به دخترانت، صبح بخیر می‌گفتی
و در عروسی‌ها رقص و پایکوبی می‌کردی
و آواز خوانان از کوچه‌ها عبور داشتی
آری،
تو می‌میری و
دوستانت تو را به فراموشی می‌سپارند...

(۹)
تو دوست پروانه‌هایی
و من نیز در رویای گل‌ها باقی مانده‌ام!
تو در پی یافتن عطر گل سرخی و
من نیز گرسنه‌ی عطر نانم...

(۱۰)
در پی سرچشمه‌های خوشبختی نباش،
اینجا،
آن دریایی‌ست
که یا باید در آن خفه شوی
یا که بیاموزی شنای خیانت را...

۱ نفر این را امتیاز داده‌است

برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید

بخشی از آمار تیوال