نشستن به تماشای نمایشنامه‌خوانی «همه پسران من» تجربه‌ای بود که با وجود متن قدرتمند اثر، ترکیبی از نقاط قوت و ضعف را به نمایش گذاشت.

نقطه اتکای اصلی این اجرا، حضور مؤثر **خانم رویا رضایی** بود؛ بازیگری که به نسبت دیگر افراد گروه، تسلط و پختگی بیشتری داشت و توانست بخش عمده‌ای از بار عاطفی و اجرایی نمایشنامه را به تنهایی به دوش بکشد. حضور او تا حد زیادی انسجام کار را حفظ کرد.

با این حال، سایر بازیگران نتوانستند ارتباط لازم و درستی با نقش‌هایشان برقرار کنند و این موضوع در انتقال حس و حال اثر به مخاطب تأثیر منفی گذاشت. شاید اگر این متن به جای فرم نمایشنامه‌خوانی، در قالب یک اجرای کامل و تمرین‌شده روی صحنه می‌رفت، نتیجه بسیار بهتری حاصل می‌شد و بازیگران فرصت بهتری برای درک فضا پیدا می‌کردند.

در هر حال، تلاش این گروه را ارجی می‌نهیم و امیدواریم در کارهای آینده، با تمرین و پختگی بیشتر، شاهد آثار به مراتب بهتری از آن‌ها باشیم.