نمایشی پر زحمت و حرفهای با بازی هایی پخته و بدن هایی آماده و میزانسن هایی حساب شده، تبریک میگم. اما انگار فقط من بودم که با نوشته های انگلیسی روی پرده احساس کردم ایرانی بودن و زبان رسمی کشورم تو دل پایتخت ارزشی نداره. این خیانت آشکار رو هیچوقت فراموش نمیکنم
نمایشنامه خوب و پر تلنگر، بازی های قوی و تعویض صحنه های سریع و تمیز با وجود کوچکی تماشاخانه نکات مثبت و قابل توجهی هستن. اما این مِیلِ تئاتر به عادی سازی سیگار و دود خوراندن به تماشاچی چه لذتی برای هنرمندان داره برام سواله و آزار دهندست
اگه میخواهید ببینید یک بازیگر چه چیز هایی باید بلد باشه این نمایش رو از دست ندید، نمایشنامه عالی، بازی ها عالی، کارگردانی عالی، مسائل مربوط به سالن، پشت صحنه، گریم، موسیقی همه عالی و صد البته بهرمندی از مفاهیم درست این کار رو واقعاً خاص و موندگار کرد.
نمایشنامه بسیار قوی، بازی ها هم بسیار قوی. هرچند صدای سیستم سرمایشی سالن بسیار آزار دهنده بود اما دیالوگ هایی که با صدای پایین اجرا میشدن به راحتی به جایگاه من که آخر سالن بودم میرسید که این نشون دهنده مهارت و تسلط بالای بازیگران در بیان هستش. مدت اجرا طولانی بود اما خستگی احساس نکردم
نمایش خوش ریتمی بود، واقعاً تعجب کردم چطور این میزانسن های پیچیده انقدر خوب درومده بودن، هرکدوم از شخصیت ها هویت و طنز خاص خودشونو داشتن که نشون میده روی همهی شخصیت ها کار شده، بسیار خندیدیم بدون طنز های منشوری آزار دهنده. فقط در برخی موارد بیان بازیگرا نیاز به کار بیشتری داشت که مطمئنم گروه خودش بهتر میدونه