نمایش›انتشارِ جاده‌های عصبی

خلاصه: مثل خزینۀ یه آب‌انبار بزرگ که یه نفر اون بالا داد بزنه و تو این پایین گرفتار باشی. توی هزاران هزار لیتر آب، کف خزینه غوطه‌وری و درخششِ آفتاب رو اون بالا از سوراخ توی سقف می‌بینی. من یکی مثل اون آدمی که کف خزینه غوطه‌وره، دور و دست‌نیافتنی، ولی صدا را می‌شنوم. صدایی که از دور اسمم رو فریاد می‌زنه.