سهیل طاهریان بشو آن که هستی

دیشب به تماشای این اجرا نشستم. ابتدا خسته‌نباشید می‌گم به همه عوامل کار. تلاش کارگردان و اجرای دقیق آنچه مدنظر داشته توسط بازیگران کاملاً مشهود بود و روند بازی‌ها بسیار دلچسب پیش می‌رفت.

اما نکته‌ای که گاه‌به‌گاه ناخودآگاه من را از داستان جدا می‌کرد، دیالوگ‌های ممتد و بسیار طولانی بود؛ دیالوگ‌هایی پینگ‌پنگی، بدون مکث و بدون فرصتی برای تنفس. به نظرم حتی پاساژهای جاگذاری شده در دو قسمت کار هم آن‌ قدرت کافی را نداشتند که این ریتم فشرده را متعادل کنند.

در نتیجه، گاهی ناخواسته تمرکزمان از داستان پرت می‌شد، چون مجالی برای هضم این حجم از سرعت در دیالوگ‌گویی وجود نداشت و این موضوع تا حدی مانع همراهی کامل ما با روند روایت می‌شد.

با این حال، مجدداً به کارگردان و بازیگران خسته‌نباشید می‌گویم، تلاش پشت پرده همه عوامل کاملا در روح کار نمایان بود.