درود مبینای عزیز
آلبر کامو می‌گفت:
«آنجا که هیچ امیدی باقی نمانده، باید ابداعش کرد. عادت به نومیدی از خودِ نومیدی بدتر است!»
همین طور ویکتور فرانکل در کتاب شاهکارش، «انسان در جستجوی معنا»، توضیح می‌دهد که چطور نازی‌های آلمان نتوانستند «آخرین آزادی بشری» را از او بگیرند: «آزادی انتخاب رفتار در هر شرایطی».
فرانکل امید را پیدا نکرد. او امید را در چیزهای کوچک ابداع کرد:
· در تصویر چهرهٔ خندان همسرش
· در کمک‌کردن به زندانیان ... دیدن ادامه ›› ضعیف‌تر
· در نوشتن افکارش روی کاغذپاره‌ها

دکتر فرانکل فهمید که «معنا» چیزی نیست که زندگی به ما بدهد؛ بلکه معنا چیزی است که تو به زندگی می‌دهی. و وقتی این معنا را پیدا کنی، حتی رنج کشیدن هم می‌تواند معنادار شود؛ البته اگر بدانی چرا و برای چه کسی داری آن رنج را تحمل می‌کنی.
اگر بار سنگینی روی سینه‌ات حس می‌کنی، حق داری و انکارش نکن؛ اما بهش «عادت» هم نکن. نگذار این سنگینی تبدیل به وضعیت نرمال تو بشود.
ممنون بابت اینکه خیلی چیزهای کوچک، اما مهم را دوباره یادآوری کردی، معنای زندگی و زندگی کردن را دوباره گوشزد کردی، حس نوشتن افکار روی کاغذ و صحبت درباره دل مشغولیات را دوباره زنده کردی.
ممنون و سپاسگزارم ازت
تجربه جدید و جالبی بود برام حضور در این پرفرومنس
آرزوی بهترین ها را برات دارم.