اینو دارم جدى می‌گم؛ اونقدرى که کاراکتر "ویتو کورلئونه" به من درس زندگی داده، سیستم آموزش و پرورش نتونسته حرفى واسه گفتن، تو یاد دادنِ یه سرى رفتارا داشته باشه.

واقعاً، جداى از کاریزما و جذابیت ظاهرى، چه چیز یا چیزهایی مى‌تونه وجهِ مشترکِ بین آدمایى که دیگران ازشون به بزرگی یاد مى‌کنن، باشه؟ کارى به بخش مافیایى و شرارت‌طلبی‌شون ندارم. حرفِ من از خصوصیاتیه که منشِ بزرگ‌بودن، بر پایه‌ی اونها تعریف مى‌شه.

پیش از هر موضوعى، بارزترین خصیصه‌ی جذّاب تو آدماى بزرگ، در وفادارى به خونواده به چشم میاد. پایبندى و تعهّد، فى‌نفسه باعث امنیت و غرور و دلگرمی می‌شه، و من مردى رو ندیدم که با ولنگاری و نادیده گرفتنِ حرمتِ روابطش، بتونه براى دیگران ... دیدن ادامه ›› الگو باشه.

ظرفیتِ بالاى هضم سختی‌ها و هَوار نکردنِ مشکلات روى سر بقیه و حفظ اقتدار در عین درد کشیدن، ویژگیِ دومیه که من دوست دارم ازش حرف بزنم. اونجا که سیاوش قمیشی می‌گه؛ امّا تو کوهِ درد باش، طاقت بیار و مرد باش، (فارغ از کلیشه‌هاى جنسیتی) انگار همین حس رو به زبان موسیقى ترجمه کرده باشه. اصلاً شاید اوجِ اون هنر بازیگری، درست توى همین لحظاتِ فریاد زدن زخم‌هاست که خودنمایی مى‌کنه. (ارجاعتون می‌دم به ضجّه‌های بی‌صدای آلپاچینو، وقتِ مواجه‌شدن با مرگ دخترش)

و بعدى، احترام گذاشتن به بقیه، از کوچیک و بزرگه. که هرچقدر ازش بگم، بازم فقط حرف زده‌ام و عمل بهش کاملاً یه چیز دیگه است. کدوم جنتلمنی رو دیدین که با لودگی‌کردن و تمسخرِ دیگران، به اون درجه از شخصیت رسیده باشه؟ بنظرم بها دادن به انسانها، خوب گوش دادن به حرف دیگران و موندن سر قول و قرار، از مصادیقِ دیگه‌ی همین کتگوری باشه.

امّا سر آخر... «توانٍ غمناکِ تحملِ تنهایى»، که توصیفى بهتر از همین واژه‌هاى شاملو براش پیدا نمى‌کنم. میراث تلخ و اجتناب ناپذیری که قوى‌بودن و در اوج پریدن، با خودش بهمراه داره. و براى دست و پنجه نرم کردن با موجودى که پا به این مرحله گذاشته، دیگه هیج رقیبی وجود نداره، جز خود خدا.