ویگن اوانسیان

هنرساز فعال هنری

غیر منتظره*

فضای کار متفاوتی بود. تابه حال در این نوع نمایش ها حضور نداشتم و در حقیقت سلیقه‌ی من نیست اما خوشحالم به همراه بزرگواری که مهمانش بودم، این نمایش رو تجربه کردم. امیدوارم اگر قصد تمدید هست، در فضای بزرگتر و مناسب تری اجرا شود.

استاد کیمیایی و کاراکترهای کتک‌خورده و زخمی‌ش، کشش دارند تا هر فیلمشون رو تماشا کنیم. اما در «مرسدس» نه کاراکترها جذابیت دارند و نه علت کتک خوردنشون.
چیزی ... دیدن ادامه ›› که برام جالب بود، حضور دو کاراکتر دشمن بود؛ اسفندیار و رستم! فقط تفاوت در نحوه داستان سرایی بود؛
دراینجا، دشمنی این دو اسطوره برسر رخش بود...در آخر هم مقصر، رخشِ بنده خدا بود!
کاش میشد با جناب فردوسی مشورت کرد چون شک ندارم ایشون، مقصر رو هرکسی میدونست به جز اون مرسدسِ طفلک.

ما ارامنه سال های ساله که در ایران زندگی میکنیم. در همه زمینه ها به پیشرفت این کشور کمک کردیم چون خودمون رو جدا از ایران نمیدونیم و معتقدیم به هر روی، ما ایرانی هستیم و فقط اصالت و دین متفاوتی با اغلب مردم داریم.
به نظرم این واقعا بی انصافی و نهایت بی احترامیه که با گذشتِ بیش از صد سال از سکونت در این کشور، نهایت حضور ما در آثار تلویزیونی و سینمایی به ساقی مشروبات و کافه چی بودن ختم شه. زمانی که ترجیح داده میشه در سریال های تاریخیِ زمان پهلوی، شخصیت ها یه شرابی بخورند و عیش و نوشی کنند، حضور یه ارمنی رو به عنوان ساقی به تماشاچی ها نشون بدید. در همون دوران پهلوی، ساموئل خاچیکیان، کارگردان بود و آرمان، در فیلم ها بازیگری میکرد و ویگن از خواننده های مطرح بود. خیلی های دیگه هم در مشاغل دیگه فعالیت داشتند و دارند و فقط ساقی نبودند؛ البته که این شغل رو خیلی ها داشتند که به گمانم دینشون خیلی اهمیتی برای تصدی این مسئولیت نداشته!

از اول انقلاب، تنها و تنها در این سریال حرمت نگه داری شد؛ یک شخصیت ارمنی که دانشجوی پزشکیه و دوستیِ قدیمی و صمیمی با دوتا شخصیت اصلی داره و در نهایت، در جبهه ایران علیه عراق شهید میشه. یک داستان و روایت صحیح که حتی مراسم سوگواری ارامنه و کمی صحبت کردن به زبان ارمنی، آن هم توسط بازیگران ارمنی، رو "بالاخره" به تماشاچی ایرانی تحویل میده.

فضا، محتوا و کلیت کار فوق العاده بود. امیدوارم مجدد اجرای این تئاتر در سالن بزرگتر هم شاهد باشیم؛ چرا که ارزش سالن بهتر با تماشاگرهای بیشتر را داراست.
موفق باشید...

فضای شاد و کمدی برای عوام مردم ولو غیرتئاتری ها همیشه جذابه... مخصوصا اگه توی محیط مناسبش اجرا بشه. خانه هنر ایران سرایی فضای مناسبی برای اجراهای این چنینی هست اما متاسفانه کمبودهای فراوانی داره که امیدوارم در آینده این مشکلات حل شه.