دیالکتیک

یک سال در عمارت نوفل امتحان خود را پس داد و حالا صاحب اثر این نمایش را به سالن بزرگی آورده تا دوباره امتحانی هنرمندانه را از مخاطب پس بگیرد.
بازی ها جا افتاده تر شده و به نقش ها جان بخشیده اند و همچنین دکور و نور پردازی نیز به سطح متن رسیده است.
دیالکتیک نمایشی است که برای من تکراری نمیشود . زیرا هربار تغییرات و واریاسیون هایی در متن و بداهه پردازی کاراکتر ها اتفاق میفتد که دعوتم میکند به دیدن دوباره اش هرچند که اگر هیچ بداهه ای هم نداشته باشد باز برای من مثل یک متن زیبا عزیز هست .شاید تمام اینها بیشتر بخاطر همانند پنداری من با آرمان افراسیابی به عنوان نویسنده باشد که اورا خوب درک میکنم چون او مارا درک کرده . هم نویسنده ها هم بازیگران زن و تمام چالش ها و فراز و نشیب های زندگی هنری در ایران .

منتظر شروع نمایش زنان پنجشنبه هم هستیم تا نمودی دیگر از گروه تاتر انسان با پرسوناژ های کم و دیالوگ های عمیق بسیار را ببینم.