امشب، بعد از سال‌ها حسرتِ و دوری از صحنه، دوباره به آغوشِ تئاتر پر کشیدم،
و چه مهمانیِ باشکوهی!
“دیکته طور”، نمایشی بود، که هر جزءِ آن،چون نگینی درخشان بر تار و پودِ هنر نشسته بود. میزانسن‌ها، نظمی شاعرانه داشتند، نور، راویِ ناگفته‌ها بود، و بازیِ بازیگران، تجسمِ روحی زنده در کالبدِ واژگان. دکور، نه تنها پس‌زمینه، که خود، بخشی از قصه بود.
و در این میان، نبوغِ کارگردان، نبوغِ کارگردان و نبوغِ کارگردان، چون ستاره‌ی راهنما، تمامِ عناصر را به هارمونیِ بی‌نظیری رسانده بود.
این بازگشت، نه تنها دوری چند ساله م را جبران کرد، که روحی تازه در جانم دمید.
در این روزگارِ سخت و غم‌انگیز،دیدنِ چنین اثری، غنیمتی است بی‌بدیل.
به تماشای “دیکته طور” بنشینید و با حمایت از این نمایش،چراغِ تئاتر را در دلِ تاریکی روشن نگه دارید