بعد از مدتها که تیاتریُم بدنم حسابی کم شده بود کشیدم به طرف تاتر عمارت نوفل لوشاتو تا یک تاتر خوب به رگ بزنم.
بعد از مدتها تعطیلی جنگ و اضطزاب عمومی، خوشبختانه سالن پر بود.
تاتر خوبی بود. بازها واقعا فوق العاده بود.زبان طنز را با ژانر سیاسی و زندانی درهم پیچانده بود. شبیه ادبیات احمد محمود یا بزرگ علوی که سیاست و قصه درهم است.
چند زندان سیاسی در سلولی بودند که شب یلدا به دعوت یک زندانی مالی از نوع ب.ز.:)با محافظان زندان دور هم جمع شده بودند.
اعدامی هم داشتند. آی که هرلحظه انتظار اعدام اندازه ده تا اعدام است. دیدم که میگم.
محسن زرآبادی کارگردان و داود نامور تهیه کنده بود.
دیدنی بود
۲۵/۲/۱۴۰۵
ابطحی