ادبیات فرمالیستی اثر نه فقط روایتِ تردید است و نه روایت انتخاب که تغزل است در مسیر شناخته شده ای از تاریکی... مرثیه نیست اما جه غمبارانه شعرگونه است... چون می دانیم چه خواهد شد پس در درونمان یک عجز پوچ انگارانه شکل میگیرد و رنجِ "رها نشدن" تا پایان ما را درهم خواهد شکست... این آن چیزیست که در مواجهه با اثر بر ما گذشت و آن را برای ما معنادار و هملت را به سنتز نویی از معنا بدل نمود.