دیر درک شد!؟ برعکس؛ عباس کیارستمی از معدود هنرمندان ایرانی بود که خوشبختانه در زمان حیاتش به جایگاه واقعی خود رسید، تشویق شد و اعتباری جهانی یافت. اندوه من از این نیست که قدرش را ندانستند؛ اندوه من از آن است که بر اثر بی‌توجهی به روند درمان و قصورهای پزشکی، خیلی زودتر از آنچه سزاوارش بود از دست رفت؛ در حالی که هنوز می‌توانست سال‌ها خلق کند و جهان را با آثارش غنی‌تر سازد.

دوست خوبم، حتی اگر عمر آقای کیارستمی هزار سال هم می‌بود، بعید می‌دانم از آن جنسی که شما می‌فرمایید اقبال عمومی پیدا می‌کردند. اتفاقاً جامعه ایران در سال‌های جوانی و میانسالی ایشان بسیار پذیراتر از امروز برای سینمای آوانگارد، مؤلف و روشنفکرانه بود و کیارستمی یکی از مهم‌ترین نمایندگان همین جریان محسوب می‌شد.

امروز اما با تغییر جدی ذائقه مخاطب و غلبه سینمای ستاره‌محور و گیشه‌محور؛ دورانی که نام‌هایی مثل پژمان جمشیدی، محمدرضا گلزار و امثال آن‌ها بخش بزرگی از بازار را در اختیار دارند، اساساً میدان برای سینمای کیارستمی تنگ‌تر از گذشته است. به گمان من، اگر امروز هم فیلم می‌ساخت، نه‌تنها اقبال عمومی بیشتری پیدا نمی‌کرد، بلکه احتمالاً حفظ همان جایگاه پیشین نیز برایش دشوارتر بود و همچنان بیش از آنکه در گیشه داخلی دیده شود، در جشنواره‌های معتبر و میان مخاطبان جدی سینما مورد توجه قرار می‌گرفت.

تا حدودی قبول دارم نظرتون رو.درست میفرمایید