خسته نباشید میگم در ابتدا به تیم نمایش ایرلندی واقعا از تماشای این اثر لذت بردم.

عموما در‌مواجهه با اجرای نمایشنامه های مک دونا با این پدیده مواجه هستیم که نمیشه اون جهان مد نظر مک دونا رو در برابر دیدگاه مخاطب ایرانی به صورتی همسو به نمایش گذاشت اما کارگردان نمایش ایرلندی با تغییرات اجرایی اثر که به صورت فیزیکال دست به خلق جهانی متفاوت تر زد تونست با ارائه ای متفاوت منطقی برای فهم مخاطب ایرانی در مواجهه با جهان مد نظر مک دونت بسازه که واقعا قابل تقدیره.طراحی لباس و طراحی صحنه اثر واقعا قابل تقدیر و ستایش بود و کامل با اثر نمایشی همخوان بود و بازیگران کاملا متصل بودن بودن به فضای نمایش و حضور قابل توجهی رو ارائه دادند تنها در یک سری از بخش هایی که تمپو بازیگران بالاتر می رفت کلمات واضح شنیده نمیشدند.ایده ی تبدیل خانه به یک رینگ بوکس بشدت جذاب بود و به اتمسفر اثر بشدت میشست و با کشیده شدن مرزی بین مادر و دختر کاملا تنش بین این دو شخصیت را کامل به نمایش میگذاشت.به طور کلی با اثری فکر شده مواجه هستیم در نمایش ایرلندی که بشدت پیشنهاد میکنم به دیگران که این اثر رو ببیند.

نقدی بر سالن:گرمای زیاد و سیستم تهویه ی ضعیف در شأن خانه هنرمندان نیست لطفا پیگیری بشه