به نظرم برای قضاوت درست درباره نمایش‌نامه «سنترال پارک غربی» باید در نظر گرفت که با یک کمدی تلخ روبه‌رو هستیم؛ نمایشی که خیانت را بهانه‌ای برای نشان‌دادن دروغ‌ها، خودخواهی‌ها و ظاهر فریبنده روابط انسانی قرار می‌دهد. چیزی که امروز در جامعه متاسفانه زیاد دیده می‌شود اما تابوها و دیدگاه‌های اداری سانسورمحور ، کمتر به هنرمندان اجازه‌ی نمایان کردن آن‌را می‌دهد. جذابیت متن در این است که با فاش‌شدن هر راز، جای قربانی و مقصر تغییر می‌کند و تقریباً هیچ‌کدام از شخصیت‌ها آن‌قدر که ادعا می‌کنند بی‌گناه نیستند.

نقطه قوت مهم کارگردانی خانم ژاله صامتی، حفظ ریتم در نمایشی است که بیشتر اتفاقات آن از دل گفت‌وگوها شکل می‌گیرد. ورود هر شخصیت، شرایط را عوض می‌کند و داستان را وارد مرحله تازه‌ای می‌سازد. به همین دلیل، با وجود دیالوگ‌محور بودن اثر (که بسیار سخت و قدرت کارگردانی زیادی را می‌طلبد) اما اجرا خسته‌کننده نمی‌شود و زمان نسبتاً سریع می‌گذرد.

بازی اقای نادر فلاح یکی از نقاط بسیار درخشان اجراست. ایشان بدون اغراق و اداهای اضافه، با واکنش‌ها و مکث‌های دقیق بخش زیادی از کمدی نمایش را شکل می‌دهد. خود خانم ژاله صامتی با انرژی همیشگی خود نبض صحنه را زنده نگه می‌دارد و خانم لیلا بلوکات نیز تغییر حالت‌های شخصیتش را از انکار و اضطراب ... دیدن ادامه ›› تا روبه‌روشدن با حقیقت، باورپذیر اجرا می‌کند. حضور اقای ایرج سنجری و خانم نیاز سنجری هم ماجرا را کامل‌تر و موقعیت‌های کمدی را بیشتر می‌کند.
بخصوص بازی‌های ریز و نامحسوس نیاز سنجری در این اثر، ثابت کرده که بخوبی از (رها)‌ی نمایش ماهی رها فاصله گرفته و حالا کاراکتر جدیدی را خلق کرده است.
ارزش نمایش برای من این بود که در کنار خنداندن تماشاگر، تلخی پنهانی هم داشت. در پایان می‌فهمیم بحران‌ها واقعاً حل نشده‌اند و آدم‌ها فقط راهی برای ادامه‌دادن همان روابط آسیب‌دیده پیدا کرده‌اند. همین نکته باعث می‌شود «سنترال پارک غربی» از یک کمدی ساده فراتر برود و ارزش دیدن داشته باشد.

خسته‌نباشید به خانم ژاله صامتی و تمام بازیگران و عوامل این اجرای پرانرژی.