۱+۱=۱
سالها قبل فیلیپ زیمباردو ( روانشناس آمریکایی ) در آزمایشی جسورانه در زندان استنفورد و بعدا در زندان گوانتانامو، به بررسی درک نحوه‌ی تبدیل انسان‌های خوب به افراد شرور پرداخت و در انتهای این آزمایش این نظریه رو مطرح کرد که یک موقعیت سخت می‌تونه انسان‌ها رو به سمت رفتاری متفاوت از رفتار کنونی‌شون هدایت کنه. به نظرم نمایش آتش‌سوزی‌ها نمود هنری این نظریه می‌تونه باشه. اینکه کسی که حاصل عشق هست تحت شرایطی سخت تبدیل به شر مطلق میشه و کسانی که حاصل نفرت و تجاوزند تحت شرایطی متفاوت تبدیل به انسان‌هایی موفق و خوب می‌شوند.
نمایش آتش‌سوزی‌ها به غایت و اندازه، هر چیزی رو که می‌خواست به تماشاگر نشون داد و مابقی روایت رو به ذهن تماشاگر سپرد. طراحی صحنه‌ی درست ( حرکت‌ دوار شیشه‌ی حائل، شیشه‌های متحرک که با هر قدم تکمیل‌تر شدن پازل روایت به صحنه اضافه می‌شدند )، نورپردازی زیبا ( که کاملا در خدمت روایت بودند ) و در نهایت بازی‌های استاندارد؛ همه و همه نمایشی رو به صحنه آوردند که در انتهاش کمتر چشمی نمناک و معدود ذهنی مشغول‌ش نبود.
در انتها هم باید عرض کنم که به قول عالیجناب گابریل گارسیا مارکز (( زنده‌ایم تا روایت کنیم. )) به امید اینکه روزی روزگاری روایت این روزهای ما بر صحنه بیاد و در انتهاش همگی چشمان‌مون خیس از شادی و دل‌هامون گرم از همدیگه باشه