«پاسخ خشونت، خشونت است؟» این سوالی است که هنوز هم جواب قطعی برایش وجود ندارد. من در نگاه حقوقی‌ام (به ویژه به‌عنوان جُرم‌شناس) می‌گویم؛ «خشونت، خشونت می‌آفریند، و یکجایی باید این زنجیره را قطع کرد و الا انسانیت مغلوبِ توحش خواهد شد.»

در این اثر اما هر بار خودم را جای زنان نمایش می‌گذاشتم، دوباره کسی در من می‌پرسید: «هنوز بر عقیده‌ات پایبندی؟» و پاسخی نمی‌یافتم.

طرح چنین پرسش‌هایی آن هم در قالب اثری هنری که تا مغز استخوان مخاطب اثر می‌گذارد، کاری ارزشمندی و جسورانه است. چرا که به همین درد دچاریم و همچنان بسیاری‌مان به پاسخ خشونت‌آمیزتر (حتا) معتقد.

در طول تماشای نمایش گریستم. گریه‌دار هم بود. ولی بیش‌تر غم خودم را باریدم. اصلن، گویی همه اندوه خودشان را می‌آورند، می‌نشانند روی دیالوگ ... دیدن ادامه ›› یا صحنه‌ای هنری تا نمکی بر زخم خفته بپاشد و بسوزاند و بعد آرامشی پس از طوفان. برای همین هنر نوعی درد و درمان است.

متن و غافلگیری‌هاش جذاب بود. بازی‌های احساسی و باورپذیر به دلم نشست. و کارگردانی هنرمندانه‌ی اثر با آن سکوت‌های به‌جا و ریتم سیسنوسی‌اش، تحسین‌برانگیز.

درود بر تیم قدرتمند نمایش قصاب
بدرخشید بیش از همیشه.