«مده‌آ» به کارگردانی استاد حمیدرضا نعیمی از آن اجراهایی است که می‌تواند مخاطب را هم درگیر قصه کند و هم وادار به فکر کردن درباره چرایی ماندگاری یک تراژدی کند. اینجا مده‌آی معاصر در کنار مده‌آی آشنای تراژدی قرار می‌گیرد؛ دو روایت که در کنار یکدیگر نشان می‌دهند مده‌آ فقط متعلق به گذشته نیست و شاید در شکل‌های مختلف، همیشه در کنار ما بوده و خواهد بود.

ریحانه رضی و بهاره نوحیان در این اجرا بسیار قدرتمند ظاهر می‌شوند و انرژی و تسلط هر دو بازیگر، بخش مهمی از جذابیت نمایش است. بازی ریحانه رضی به‌خصوص از نظر استفاده از بدن و تغییرات صوتی، دامنه قابل توجهی دارد. تغییر صدا در لحظاتی انتخابی جذاب و تأثیرگذار است و به شخصیت بُعد دیگری می‌دهد؛ با این حال، در بعضی لحظات تعدد حرکات بدنی یا تداوم تغییرات صوتی برای من کمی بیشتر از نیاز صحنه به نظر می‌رسید. گاهی این اتفاق باعث می‌شد تمرکز مخاطب از خود دیالوگ فاصله بگیرد.

طراحی صحنه یکی از نقاط قوت اجراست؛ صحنه هم از نظر بصری جذاب است و هم توانسته فضای خاص نمایش را شکل دهد. گروه موسیقی نیز عملکرد بسیار خوبی دارد و موسیقی زنده انرژی ویژه‌ای به اجرا می‌دهد. تنها نکته‌ای که می‌توان به آن اشاره کرد، واضح نبودن بعضی از شعرهایی است که در طول اجرا خوانده می‌شود؛ ... دیدن ادامه ›› مسئله‌ای که گاهی باعث می‌شود بخشی از معنای آنچه شنیده می‌شود، از دست برود.

اما شاید مهم‌ترین ویژگی «مده‌آ»، همین مواجهه گذشته و امروز باشد. استاد حمیدرضا نعیمی مده‌آ را از دل یک تراژدی کلاسیک بیرون می‌آورد و در کنار تصویری معاصر قرار می‌دهد تا نشان دهد این شخصیت فقط متعلق به تاریخ نیست. مده‌آ بوده، هست و شاید همچنان خواهد بود.

و شاید همین‌جا است که نمایش از یک بازخوانی ساده فاصله می‌گیرد و به پرسشی درباره انسان امروز تبدیل می‌شود؛ اینکه چرا بعضی قصه‌ها، با گذشت قرن‌ها، هنوز برای ما آشنا هستند.

«مده‌آ» اجرایی است که در کنار جذابیت‌های بصری و موسیقایی، ایده‌ای برای فکر کردن هم با خود از سالن بیرون می‌برد؛ اینکه بعضی شخصیت‌ها نمی‌میرند، چون ریشه‌هایشان هنوز در خود انسان باقی مانده است.