تماشای این نمایش و همسویی با فضای نمایشی که گروه ما چند روز دیگه (در ژانر کودک و نوجوان) قراره به صحنه بیاره، منو شگفت زده کرد. موضوع زنده نگه داشتن خاطرات گذشته و مرور فضاهای نوستالژی ، سوژه‌ای هست که در نمایش کمدی بدنام هم امشب تماشا کردم و از دیدنش لذت بردم. اگر بخوام اولویت بندی کنم میتونم بگم بترتیب بازی آقایان مازیار مهرگان و جواد خواجوی و همچنین تیم موسیقی و اجرای بینظیر خانم امامیه و آقای قلیچ، نسبت به متن و کارگردانی کمی (با اختلاف اندک) سرتر بود.
نکته‌ای هم که بعنوان مخاطب به ذهنم رسید که به تیم اجرایی اطلاع بدم این هست که هنگامیکه بازیگران عزیز در آونسن و جلوی صحنه، میزانسن و بازی‌های نشسته یا خوابیده دارند، با توجه به چینش صندلیها و با فرض درنظر گرفتن نشستن تماشاگر در ردیف های جلویی ، کمی دید رو برای ردیف های پشت سری و وسط سخت میکنه و عملا هنر بازیگران دیده نمیشه. شاید اگر کمی عقب تر بازیها انجام بشه این مورد رفع بشه و همه بتونن از اجرای زیبای شما لذت ببرند. در کل خسته نباشید به گروه اجرایی