بسیار از بدن بازیگران آموختم و لذت بردم.
بازی درخشان پانته‌آ پناهی‌ها، در کنار بازی قدرتمند صابر ابر و الهام کردا، از نقاط قوت اصلی نمایش «خون‌بَس» بود. تسلط بازیگران بر بدن و بیان فیزیکی، به‌ویژه مونولوگ پایانی پانته آ پناهی ها بسیار تأثیرگذار و تحسین‌برانگیز بود. طراحی صحنه و دکور نیز خلاقانه و چشم‌نواز بود و به شکل‌گیری فضای خاص نمایش کمک می‌کرد.
بااین‌حال، به نظرم موضوع و روایت اثر تا حدی پراکنده بود و پیوند میان برخی بخش‌ها به انسجام بیشتری نیاز داشت. «خون‌بَس» بیش از آنکه با مخاطب عام ارتباط برقرار کند، مخاطبی خاص را می‌طلبد؛ چراکه درک برخی از مفاهیم بدون آشنایی با زبان تجربی تئاتر، ممکن است دشوار باشد.
در مجموع، اثری تاثیر گذار بود.
خدا قوت.