من واقعا این نمایشو دوست دارم. پریشب برای دومین بار تماشاش کردم و فهمیدم حتّی از بار اوّل هم بیشتر دوستش دارم. یعنی عشق اصلیو تازه بار دوم کردم که قصّه رو می‌دونستم. اگه یه جمله بخوام راجع بهش بگم اینه که هم هوشمندانه‌ست هم مخاطب رو باهوش فرض می‌کنه. من اصلا نمایش موزیکال دوست ندارم و وول نخوردن تو صندلی هم سختمه ولی این اجرا نه ذرّه‌ای خسته‌م کرد و عاشق آهنگ‌هاش هم شدم.
طرّاحی صحنه‌ش که فوق العاده‌ست. بازی‌ها عالیه. بعد مدّت‌ها یه بازی‌ای دیدم که هیچیش مصنوعی و خارجکی نبود. و متنو من واقعا دوست داشتم. این اون "ایرانی" بودنیه که من عشق می‌کنم باهاش نه نمادهای گل‌درشت. اسمای خیلی معمولی فارسی، دراماهایی که ما باهاش درگیریم، حرف زدن معمولی ما، و محتوایی که مرز و عمق نمی‌شناسه. واقعا اسما یکی از مورد‌علاقه‌ترین چیزهام بودن.
حیفه که داره استقبال کمی می‌شه از این نمایش چون من حس می‌کنم خیلیا از وجودش خبر ندارن شاید. نرین ببینین باخت دادین.
بهراد، شهرزاد، پدرام، هانیه، حمید، فاطمه، پرهام، نسیم، علی، صدرا، سحر، بهنام، نکیسا، آوا، رضا، پویا و علیرضا خیلی دمتون گرم. و خیلیای دیگه.