من بعد از تماشای این تئاتر ساعت ها به فکر فرو رفتم؛ تمایلی به صحبت با کسی نداشتم و در واگویه های درونی خودم غرق بودم. این شاید مهم ترین دستاورد کارگردان نقطه عطف باشه؛ اینکه تماشاگر رو بعد از تماشا تا این اندازه درگیر کنه!
بنابراین تبریک می‌گم به تیم تولید و تیم اجرایی که این چنین اثری رو خلق کردن.
کم و بیش نقدهایی هم هست من جمله اینکه علی رقم علاقه کارگردان به پرهیز از مستقیم گویی که کاملا مشهود بود یک جاهایی از نمایش، ما مستقیما آنچه در ذهن کارگردان بود رو میدیدیم که این جالب نبود. برای مثال قسمتی که به بچه های میناب اشاره شد نیازی به فضا سازی کلاس درس و مدرسه نبود! همون یک زنگ مدرسه کافی بود و مابقی اضافات اجرا بود و موارد دیگه .
به هرحال خداقوت به گروه نینوا