«راشومون» تجربه‌ای جسورانه در مواجهه با ظرفیت‌های اجرایی تئاتر است. ترکیب پرفورمنس، تصویر، موسیقی و زبان ژاپنی نشان می‌دهد که گروه به دنبال عبور از شیوه‌های معمول روایت و رسیدن به یک بیان بصری متفاوت بوده است. طراحی صحنه و توجه به جزئیات اجرایی از نقاط قابل توجه اثر است. با این حال، به نظرم در بعضی لحظات فرم و جلوه‌های بصری بر بستر دراماتیک اثر غلبه پیدا می‌کنند و همین مسئله می‌تواند از تمرکز مخاطب بر روایت بکاهد. همچنین حفظ تعادل میان حرکت، تصویر و بازیگری اهمیت زیادی دارد تا هرکدام در خدمت کلیت اجرا قرار بگیرند. با وجود این ملاحظات، جسارت در تجربه‌گرایی و تلاش برای خلق یک زبان اجرایی مستقل، قابل احترام است. خسته نباشید به تمام گروه اجرایی🌹