بازخوانی «باغ‌وحش شیشه‌ای» با نگاهی متفاوت، برای من به‌خودی‌خود جذابه؛ به‌خصوص وقتی قرار باشه جهان تلخ و عمیق تنسی ویلیامز با زبانی تازه روایت بشه. به نظرم چالش اصلی چنین اجرایی، حفظ لایه‌های روان‌شناختی و عاطفی متن در کنار فضای کمدیه. همیشه برام جالبه ببینم یک کارگردان چطور از دل یک اثر شناخته‌شده، جهان تازه‌ای خلق می‌کنه؛ جهانی که هم هویت مستقل خودش رو داشته باشه و هم چیزی از روح متن اصلی رو حفظ کنه. خسته نباشید به علی حضرتی و گروه اجرایی. 🌹