«ویتسک» از اون اجراهایی به نظر می‌رسه که صرفاً به دنبال روایت یک داستان نیست، بلکه تلاش می‌کنه مخاطب رو وارد یک جهان ذهنی و پرآشوب کنه. ایده تکرار رنج و سرنوشتی که حتی با مرگ هم به پایان نمی‌رسه، برای من جذابه. ترکیب موسیقی، نور و بدن بازیگرها هم ظرفیت زیادی برای ساختن این فضا داشته.

به نظرم مواجهه با متنی مثل ویتسک جسارت می‌خواد و پیدا کردن زبان اجرایی مستقل برای اون، کار ساده‌ای نیست.

خسته نباشید به یاسین چهرآذر و تمام گروه اجرایی. امیدوارم از این دست تجربه‌های جسورانه بیشتر ازتون ببینیم. 🌱