گاهی آنقدر چشم به فردا میدوزیم که یادمان میرود امروز هم فرصتی برای زندگی کردن است. رؤیاهایی که به تعویق میاندازیم، تصمیمهایی که از آنها فرار میکنیم و خواستههایی که همیشه به زمانی دیگر موکول میشوند، شاید روزی به حسرت تبدیل شوند. نمایش «مه» در فضایی میان درام و کمدی، ما را با این پرسش روبهرو میکند که تا چه اندازه میتوان به فردایی امیدوار بود که برای ساختنش امروز قدمی برنداشتهایم؟
عکاس تیوال: پرتو جغتایی