با این موضوع که کارگردان در اجرایی که تکپرسوناژ نیست،
خودش هم بهعنوان بازیگر روی صحنه حضور داشته باشد،
چندان موافق نیستم؛
مگر در اجراهای تکپرسوناژ که به نظرم میتواند انتخاب قابلقبولی باشد. با این حال،
در این اجرا حضور خود کارگردان در مقام بازیگر برایم قابلتوجه بود.
نورپردازی یکی از بخشهای دوستداشتنی اجرا برای من بود. بازی با نور و سایهها روی صحنه بهخوبی انجام شده بود، هرچند احساس میکنم ظرفیت بیشتری برای پرداختن به این ایده وجود داشت و میشد از بازی با سایهها بیشتر و خلاقانهتر
... دیدن ادامه ››
استفاده کرد.
در بعضی صحنهها نوعی ناهماهنگی میان بازیگران دیده میشد. از طرفی، جزئیات در بازی کارگردان، بهخصوص در کنترل بدن و بیان، باعث میشد تفاوت سطح بازیها بیشتر به چشم بیاید. به نظرم وقتی بازی یک نفر تا این اندازه دقیق و کنترلشده است، کوچکترین لغزش یا کموکاستی در اجرای دیگر بازیگران هم برجستهتر میشود.
بازی بازیگر نقش لیدی مکبث را هم خیلی دوست داشتم.
از طرف دیگر، نمادگرایی در اجرا برایم جذاب بود. بهخصوص آن اشارهای که در ظاهر به بازی کردن مربوط میشد، اما معنایی فراتر از خود بازی داشت. من شخصاً از این نوع نشانهگذاری و لایههای پنهان در اجرا لذت میبرم؛ یک حرکت یا جمله در ظاهر سادهست، اما میتواند معنای دیگری را به ذهن تماشاگر منتقل کند.
در نهایت، نوع پرداخت و شیوه روایت این نمایشنامه برایم جذاب بود. با وجود نکاتی که به آنها اشاره کردم، از تماشای این اجرا راضی بودم و آن را به دوستانم پیشنهاد میکنم. حتی دوست دارم اگر فرصت پیش بیاید، یک بار دیگر هم همراه دوستانم به تماشای آن بنشینم.