راستش نمیدانم برای ستایش قلمی که اینطور بیرحمانه با هوش و احساس مخاطب بازی میکند، باید از کجا شروع کرد. از این همه ظرافت در نوشتن؟ از جزئیاتی که هیچکدام بیدلیل نیستند؟ از جملههایی که گاهی آنقدر دقیق و بهجا فرود میآیند که دلت میخواهد نمایش را متوقف کنی و فقط چند لحظه به آنچه شنیدهای فکر کنی؟
«وزارت آب» برای من پیش از هر چیز، حاصل ذهنیست که به نوشتن معمولی قانع نیست. اینجا با نویسندهای طرفیم که انگار هیچ کلمهای را بیحساب به زبان نمیآورد. من بهشدت به این جنس از نوشتن احترام میگذارم؛ به نویسندهای که نه برای تأثیرگذاری دست به دامان جملات پرطمطراق میشود و نه برای همراه کردن مخاطب، شعورش را نادیده میگیرد.
چیزی در این اثر هست که مرا به وجد میآورد: تسلط نویسنده بر آنچه میخواهد بگوید و حتی بیشتر از آن، بر آنچه آگاهانه نمیگوید. این حجم از هوشمندی در ساختن موقعیتها و پرداختن به آدمها، اتفاق کوچکی نیست. برای من تماشای چنین اثری یعنی لذت بردن از ذهنی که میشود ساعتها با آن کلنجار رفت و هنوز چیزی برای کشف کردن باقی مانده باشد.
و یک اعتراف شخصی: من قلم این نویسنده را میان هزاران نوشته میشناسم. نه از روی اسم و امضا؛ از روی همان کیفیت
... دیدن ادامه ››
نادری که از اولین مواجهه با اثرش در ذهنم مانده است.
برای «وزارت آب» و برای این قلم، تحسین من واقعاً کم نمیآورد؛ فقط کلمههایم گاهی به اندازهی آنچه دیده و خواندهام، بلندپرواز نیستند.☺️✨️