حسین عبدالوند

هنرساز Lonzo

عرض ادب و احترام و خسته نباشید به گروه سازنده این نمایش بویژه آقای فرهاد نیا که یک اجرای کاملا ریتمیک و هیجان انگیز را به تصویر کشیدند. ساختار متن به طور کل غیر خطی بود و گره های اثر با تکرار صحنه آغازین از هم گسسته می شدند و این طراحی به خوبی توسط کارگردان انجام پذیرفته بود اما تعلیق های اثر چندان مطلوب نبودند و ما بیشتر به عنوان مخاطب اثر به تعلیق نمی رسیدیم و صرفا شوک پشت شوک اتفاق می افتاد و تکمیل کردن آن به سرانجامی نمی رسید پایان بندی اثر متاسفانه قابل حدس بود و کلیشه ایی چرا که محتواها و فیلم های مربوط به این نوع روایت ها با این پایان بندی کلیشه ایی که همه ی اینها رویا بود و باید بیرون بیایم می رسیدند، این اثر با اینکه ظاهراً فلسفی و روانشناختی است اما مفهوم قابل اعتنایی به مخاطب ارائه نمی کند و صرفا ما با فرم ایده آلی که کارگردان از متن به تصویر کشیده مواجه هستیم، اما اینها برای مخاطب چندان کافی به نظر نمی رسد طراحی صحنه و نور بسیار جذاب و فکر شده بودند و همچنین به واسطه دور بودن بازیگر و شنیدن صدای بازیگر از بلندگو حس سازی بین مخاطب و بازیگر اتفاق نمی افتاد گرچه این توجیه که بازیگر ها با این شیوه در خدمت طراحی صحنه و متن بودند بر هیچکس پوشیده نیست. نقطه اوج اثر بسیار هیجان انگیز و بازی بازیگر ها خیلی خوب به تصویر کشیده شد و ریتم مطلوبی داشت ولی به هر جهت از ریتم انداختن اثر با استفاده از نور های شلاقی کمی مخاطب را از ریتم اثر دور می کرد و دچار خستگی میشد. نریشن ها هم کمی بیش از اندازه بود و نقش بازیگر را کمرنگ تر کرده بود. با تشکر از شما امید است در اجراهای آینده تان این نکات را مدنظر داشته باشید🙏

به واسطه شلختگی و سردرگم بودن بازیگر اصلی یعنی جیم دکور صحنه کاملا شلخته به نظر می رسد اما پراکندگی آنها به واسطه مشکلات سالن قابل قبول نیست از این جهت که کارگردان دکور را متناسب با صحنه طراحی نکرده است و تماشاچی هایی که در گوشه صحنه قرار دارند نمی‌توانند بخشی از دکور را به خوبی ملاحظه کنند با توجه به بعد روانی شخصیت ها طراحی لباس معقولی انجام پذیرفته بود جیم کاملا شلخته، لباس های کهنه به تن دارد که نشان دهنده سردرگم بودن و افسرده بودن وی می باشد کلورینا هم ظاهراً لباس های رسمی و معقول دارد اما کهنه که ویژگی مشترک او شوهرش همین نکته بسیار مهم است پل و همسرش هم لباس های رسمی و نشان دهنده ظاهری موجه است اما لباس های آنها پر زرق و برق هستند و همین شخصیت آنها که بر پایه دوستی خاله خرسه است نشان می دهد، دیالوگ های کلیشه ایی کمی در ذوق می زند ولی با اثر همسو است موسیقی اثر نه تنها ریتم اثر را انداخته است بلکه در خدمت ریتم است و اوج اثر که خودکشی جیم هست به خوبی فروپاشی او را نشان می دهد از آنجا که بیننده نمی تواند حدس بزند پایان بندی به چه نحو است و شخصیت جیم از خودی و ناخودی ضربه می بیند این تعلیق را ایجاد می کند که چگونه می خواهد جیم رفتار کند؟آیا می تواند با این ضربات کنار بیاید و اتفاق جدیدی رقم بزند که متوجه میشویم پیش پا افتاده ترین پایان بندی در نظر گرفته شده و آن هم خود کشی جیم است.