عرض ادب و احترام و خسته نباشید به گروه سازنده این نمایش بویژه آقای فرهاد نیا که یک اجرای کاملا ریتمیک و هیجان انگیز را به تصویر کشیدند. ساختار متن به طور کل غیر خطی بود و گره های اثر با تکرار صحنه آغازین از هم گسسته می شدند و این طراحی به خوبی توسط کارگردان انجام پذیرفته بود اما تعلیق های اثر چندان مطلوب نبودند و ما بیشتر به عنوان مخاطب اثر به تعلیق نمی رسیدیم و صرفا شوک پشت شوک اتفاق می افتاد و تکمیل کردن آن به سرانجامی نمی رسید پایان بندی اثر متاسفانه قابل حدس بود و کلیشه ایی چرا که محتواها و فیلم های مربوط به این نوع روایت ها با این پایان بندی کلیشه ایی که همه ی اینها رویا بود و باید بیرون بیایم می رسیدند، این اثر با اینکه ظاهراً فلسفی و روانشناختی است اما مفهوم قابل اعتنایی به مخاطب ارائه نمی کند و صرفا ما با فرم ایده آلی که کارگردان از متن به تصویر کشیده مواجه هستیم، اما اینها برای مخاطب چندان کافی به نظر نمی رسد طراحی صحنه و نور بسیار جذاب و فکر شده بودند و همچنین به واسطه دور بودن بازیگر و شنیدن صدای بازیگر از بلندگو حس سازی بین مخاطب و بازیگر اتفاق نمی افتاد گرچه این توجیه که بازیگر ها با این شیوه در خدمت طراحی صحنه و متن بودند بر هیچکس پوشیده نیست. نقطه اوج اثر بسیار هیجان انگیز و بازی بازیگر ها خیلی خوب به تصویر کشیده شد و ریتم مطلوبی داشت ولی به هر جهت از ریتم انداختن اثر با استفاده از نور های شلاقی کمی مخاطب را از ریتم اثر دور می کرد و دچار خستگی میشد. نریشن ها هم کمی بیش از اندازه بود و نقش بازیگر را کمرنگ تر کرده بود. با تشکر از شما امید است در اجراهای آینده تان این نکات را مدنظر داشته باشید🙏