‎فلک را ندانم چه دارد گمان
‎که ندهد کسی را به جان خود امان

‎کسی را اگر سالها پرورد
‎درو جز به خوبی دمی ننگرد

‎چو ایمن کند مرد را یک زمان
‎از آن پس بتازد برو بیگمان

‎به تخت اندر آرد نشاند به خاک
‎از این کار نی ترس دارد نه باک

‎به مهرش مدار ای برادر امید
‎اگرچه دهد بیکرانت نوید

‎شاهنامه

*عکس مربوط به روزی برفی در تهران - زمستان ۱۴۰۴