ملیکا مزدک‌میکائیل

هنرساز نویسنده، کارگردان و طراح بصری

من با «جهانگیر گلستانه» تا آخر سفرِ بی‌معنی و بی‌هدفش همراه شدم و با اینکه مطمئن بودم انتهای فیلم قراره چه اتفاقی بیفته، بدلیل فیلمبرداری خوب ... دیدن ادامه ›› این فیلم، خسته نشدم.

شخصیت‌پردازی ها و روایت داستانی ضعیف اند. در این سفر، ما علت آواره بودنِ کاراکتر اصلی رو می‌فهمیم اما نمی‌فهمیم تصمیم این کاراکتر برای آینده‌ش چیه. ما حتی خصوصیات و اوصول اخلاقی جهانگیر رو نمیفهمیم. ما توانایی سنجش سطح علاقه‌ی جهانگیر به همسر و فرزندش (که حضورش در فیلم واقعا مزاحمه) رو هم نداریم؛ آن هم در شرایطی که داستان، تمرکزش روی جنبه‌ی رمانتیک بودنِ رابطه‌ی بین جهانگیر و رعنا با وجودِ اختلاف سنی قابل توجه هست. کلیت فیلم، برای ما ایجاد پرسش میکنه و در تلاش نیست تا جوابی برای پرسش‌های احتمالی ما پیدا کنه. سکانس‌های آخر، داستان به‌شدت ضعیف تر از قبل پیش میره و در آخر، پایان بندی فیلم، خستگیِ سفر جهانگیر گلستانه رو روی شونه‌های ما میذاره. از تیتراژ آغازین (اگه بشه گفت تیتراژ) و پایانی و پوسترها هم چیزی نگم بهتره؛ درصورتیکه اگه فقط یک شات از فیلم به عنوان پوستر انتخاب میشد، بهتر از این آثار درمیومد.
باتوجه به اینکه چهره و بازی جناب «جلالی‌تبار»، ناخودآگاه، همگان رو یاد جناب «فریبرز عرب‌نیا» میندازه، ما در این فیلم، رفتار و چهره‌ی متفاوتی می‌بینیم. بازی ایشون و خانوم «شهرزاد کمال‌زاده» توانایی بهتر شدنِ بسیاری داشت. حضور جناب «حمیدرضا هدایتی راد» در نقش یک پدرِ مخالف، به فیلم کمی تا حدی کمک کرد اما این سفرِ دوگانه‌ی لعنتیِ بی‌دلیل، هیچ‌ جایی برای حضور در کالکشنِ فیلم‌های رمانتیک ایرانی، نداره؛ حتی با اینکه ایده‌ی کلیشه‌ای این فیلم، پتانسیل خوب شدن رو داشت. 🌵

به اُمید اجرای دوباره‌ی «دیوآب» و دیگر نمایش‌های اساطیری

لب را می‌گشایم به شرح ایرادات و عیوبِ این اثر و سوالات مطرح شده در سرم ... ولیکن دیگر دلیلی نیست.
تنها دلیلی که توانستم به‌خاطرش تا انتهای این اثر را تماشا کنم، موسیقی متن بود؛ بغض داشت و محزون بود که گویی، تراژدی بزرگمرد تاریخی به تصویر کشیده شده ... حال که این چنین نبود ... هرگز.


روانت شاد باد، جناب استاد بابک بیات 🌿🌿

دسترسی به جهان خارج قطع است و این، یکی از دلایلیه که باعث گشت زنی من در تیوال شده و هر بار به صفحه‌های مختلفی از نمایش‌های برگزار شده سری میزنم تا کمی به دانسته‌های خودم اضافه کنم وحال، اتفاقی، به نمایشی برخوردم که هم اسم و هم پوستر اون برام ایجاد سوال کرده که چرا «ط…» و چرا به روایت جناب تاراج، گوشت انسانی که هربار قربانی میشود؟ از کامنتها دستگیرم شد که روایت درباره “طیب حاج‌رضایی” ست و ازش سوال میشه که اگر الان، در زمان حال بود بین «آن دو شخص» چه انتخابی میکرد؟
چه پرسش مهمی! «براستی اگر مبارزان و انسانهایی که براساس عقایدشون کشته شدند اگر در اکنون زنده بودند، باز همان راه را انتخاب می نمودند؟» بارها این سوال رو از خودم پرسیدم؛ یک ماه پیش پرسیدم، شش ماه پیش پرسیدم، سه سال پیش هم پرسیدم. برام سوال بود که آیا “گلسرخی” اگر زنده میموند، هنوز هم پایبند به اصول حزبی خودش بود؟ هنوز هم معتقد می‌بود مارکسیسم پاسخ مشکلاته؟ یا تصمیم میگرفت به سرعت از راهی که داره میره، برگرده؟
شاید همه اون آدمها اگر زنده میموندند، به عقایدشون پشت میکردند و فکر میکردند راهشون اشتباهه. شاید هم برعکس، فکر میکردند کار درستی میکنند که همچین عقیده ای دارند و همچنان پایبند میموندند و شاید حتی دست به حرکتی بزرگ میزدند که عواقب خوب یا بدی برای آیندگان میداشت. هرچی که هست، این پرسش، از اون پرسش‌های عظیمِ ذهن مغشوش‌کنِ من و خیلی از انسانها هست که یحتمل هرگز به پاسخی روشن برای اون نخواهیم رسید…
در آخر، امیدوارم اجرای جدیدی از این نمایشنامه‌ی جناب تاراج با همین تیم محترم رو روی صحنه تئاتر شاهد باشیم.

به نظرم، به نسبت فیلمهای این چند ماه اخیر، فیلم قابل قبولی بود و انتخاب بازیگران و گریم قوی ای داشت. اما در عین حال، نکات قابل توجهی هم وجود ... دیدن ادامه ›› دارد.

کاراکتر "احمد پیران" جزو کاراکترهایی هست که کمابیش خیلیا از ما، حداقل یک نمونه از اینجور افراد را دیده ایم. اما اینکه ما چه برداشتی از رفتار امثال احمد پیران داریم، قطعا متفاوت خواهد بود و در این فیلم، ما فقط برداشت کاراکتر "آیهان" از احمد پیران رو شنیدیم و شاید بهتر بود برداشت های دیگه رو هم درک میکردیم.
کاراکتری که آقای سعید آقاخانی بازی کرد، ورود قشنگی داشت اما قوی ادامه دار نشد و در نهایت، جایی که انتظار داشتم نقطه اوج تنش وی با احمد پیران باشد، یخ زده شدم! میشد بیشتر عمق به این کاراکتر داد چراکه فیلم رو جذابتر می نمود.
جدای از اینها، برام سوال بود چرا به مادر "یسنا" پرداخته نشد؟ در هر رخداد تلخی که کودکان را شامل میشود، اولین مهره اصلی برای به تصویر کشیده شدن، مادر اون کودک است. چرا که نشان دهنده درد به مخاطب است اما در این فیلم، مادر کنار گذاشته شد و فقط دوبار وی را دیدیم که دومین تصویر، بازیگر نقش ایشان، گویا خیلی هم ناراحت دخترش نبود.
کاراکتر آیهان از نظرم، قوی تر از بقیه بود اما درباره او هم باگ هایی وجود دارد که به اندازه کاراکترهای دیگر نبود. کاراکتر احمد پیران به آقای حجازی فر نشسته بود.
از گریم و بازیگری آقای علی مصفا در نقش کاراکتر بایرام نباید گذشت. نقش متفاوتی با دیگر نقش های ایشان بود و آنقدر قوی و متناسب بود که در دقایق اول نتوانستم ایشان را تشخیص بدم.
در کل، امیدوارم همیشه موفقیت این تیم را شاهد باشیم. 🌻