با مهر و احترام
پیش از هر نقدی، لازم می‌دانم از گروه اجرایی نمایش «دیکته‌طور» تشکر کنم. در روزگاری که سایه جنگ، ناامنی و اضطراب بر زندگی مردم سنگینی می‌کند، نفسِ روی صحنه بردن یک اثر نمایشی و زنده نگه داشتن جریان تئاتر، اقدامی ارزشمند و قابل احترام است. تئاتر همواره یکی از نخستین قربانیان بحران‌ها بوده و ادامه دادن به خلق و اجرا در چنین شرایطی، نشان‌دهنده تعهد و عشق هنرمندان به هنر و جامعه است.

با این حال، به نظر من نمایش در بخش شخصیت‌پردازی با مواردی‌ مواجه بود. اگرچه ترس فرزندان از پدر، خشونت خانوادگی و تأثیر آن بر روابط اعضای خانواده از دغدغه‌های اصلی اثر بود، اما برخی شخصیت‌ها بیش از آنکه به‌عنوان انسان‌هایی پیچیده و چندوجهی شکل بگیرند، در قالب تیپ‌های آشنا باقی مانده بودند.

به‌ویژه دو شخصیت عروس خانواده؛ یکی در جایگاه عامل اختلاف و دیگری در نقش فردی سرکش. این دو گانه تا حدی قابل پیش‌بینی‌ به نظر می‌رسید. همچنین سرنوشت شخصیت معترض و حذف آسان او، به‌جای آنکه واجد یک تراژدی عمیق باشد، بیشتر شبیه راه‌حلی برای پیشبرد داستان جلوه می‌کرد.

به گمان من نمایش در ... دیدن ادامه ›› طرح مسئله موفق‌تر از پرداخت آن عمل کرده است؛ موضوعات مهمی را مطرح می‌کند اما در برخی نقاط، پیچیدگی شخصیت‌ها و روابط انسانی فدای تیپ‌سازی و پیش‌بینی‌پذیری درام شد.
باز هم تبریک میگم و براتون آرزوی موفقیت‌های بیش از پیش دارم. 🌷🌷