با مهر و درود

یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های نمایش، خلق زبانی است که هدفش ارتباط نیست. شخصیت‌ها با یکدیگر حرف نمی‌زنند تا به فهم مشترک برسند؛ حرف می‌زنند تا جایگاه خود را تثبیت کنند. زبان در اینجا ابزاری برای نمایش قدرت، مردانگی، اعتبار و سلطه است.

در این منطق، مفاهیمی مانند آبرو، غیرت، قدرت، مالکیت و انتقام جایگزین مفاهیمی چون گفت‌وگو، تفاهم و انتخاب فردی می‌شوند. زبان فقط وسیله بیان اندیشه نیست؛ خودِ اندیشه است.
این به نظرم حتی اگر کسی با روایت، اقتباس از لورکا یا برخی اغراق‌های اجرایی آن موافق نباشد، دشوار است بتواند از کنار این معماری زبانی عبور کند. این زبان صرفاً «بازنمایی» یک طبقه نیست، بلکه «تولیدکننده» منطق آن طبقه است. همین موضوع نمایش را از یک درام خانوادگی ساده فراتر می‌برد و به نقدی اجتماعی و فرهنگی تبدیل می‌کند.

پایدار باشید و برقرار. 🌷🌷