برای خانم ‌پانته آ پناهی ها عزیز
یکی از ماندگارترین تصاویر خون بس بیشک بازی پانته‌آ پناهی‌هاست. او بار دیگر نشان داد که بازیگر حرفه‌ای تئاتر، پیش از آنکه با دیالوگ تأثیر بگذارد، با حضورش صحنه را تسخیر می‌کند. بازی او نه متکی به اغراق، بلکه بر پایه‌ی کنترل دقیق بدن، سکوت، ریتم و نگاه است؛ اجرایی که در تمام طول نمایش، رنج شخصیت را بی‌وقفه با خود حمل می‌کند.

اوج این توانایی در صحنه‌ی پایانی آشکار می‌شود؛ جایی که مرز میان صحنه و سالن از بین می‌رود و تماشاگر دیگر تنها ناظر نیست، بلکه خود را در جایگاه قاضی، شاهد و حتی شریک این چرخه‌ی خشونت می‌یابد. پناهی‌ها در آن لحظه بدون نیاز به فریاد یا نمایش احساسات اغراق‌آمیز، تنها با حضور و نگاهش، سالن را در سکوتی سنگین فرو می‌برد؛ سکوتی که شاید از هر دیالوگی رساتر بو
د. این همان کیفیتی است که تفاوت یک بازیگر خوب را با یک بازیگر بزرگ تئاتر نشان می‌دهد.