برای چندمین بار و هر از گاهی نگاهی کتاب تمهیدات عین القضات همدانی را خواندم.این حسرت دوباره در من زنده شد که روزی اگر شد در حد بضاعت خردم نمایشنامه ای درباره او بنویسم .اما تا آن هنگام >..به قول مطلع آن شعر نیما یوشیج گرامی : «آی آدمها ....»...واین جا آی خردورزان و هنرشناسان نمایشنامه نویسی ، آیا وقت آن نرسیده که دستی بالا بزنید ونمایشنامه ء قابل اجرای فاخر در تراز هنر ایران وشخصیت عارف اسطوره ای وسیاوش شهید عرفان این مرز و بوم بنویسید؟....و چشم به راه می مانم/نیم !