حدود ۲۰ ماه از آخرین پستم توی تیوال می گذره و خلف وعده ام بابت نوشتن حداقل ۲ خط راجع به تئاترهای که توی این مدت دیدم (فکر کنم حداقل ۲۵۰ عنوان بوده با وجود ۲ جنگ و ۱۸و ۱۹ دی)
اما با توجه به نائل شدنم به مرتبت <<هنرسالار>>ی می خوام یکبار دیگه عزمم رو جزم کنم تا از ارائه نظراتم به صورت کلامی در گروه های تلگرامی با دوستان تیوالی ام (تقریبا ۴۰-۵۰ نفری که باهاشون در ارتباطم) یا مصاحبت های رو در رو، این الزام رو برای خودم لحاظ کنم که حتی شده در حد ۲ خط درباره ی اجراهایی که می بینم (که اکثرا پایین تر یا خیلی پایین تر از استانداردهای اجرای عمومی و بلیط فروشی هستن و انگیزه ی اصلی من از این تصمیمم هست) و دیگه ۱۰٪شون هم با تمام فیلترهایی که انجام میدم (اعم از کارگردان و بازیگران و جویا شدن نظرات دوستان قدیمی تیوالی ام) نمیشه بهشون ☆☆☆☆☆ داد و از دیدنشون محظوظ ... دیدن ادامه ›› شد.







همه
    لرزشِ دست و دلم
                           از آن بود
که تئاتر
           پناهی گردد،

پروازی نه
گریزگاهی گردد.

 

آی تئاتر آی تئاتر
چهره‌ی آبی‌ات پیدا نیست.

 

□

 

و خنکای مرهمی
                    بر شعله‌ی زخمی
نه شورِ شعله
بر سرمای درون.

 

آی تئاتر آی تئاتر
چهره‌ی سُرخ‌ات پیدا نیست.

 

□

 

غبارِ تیره‌ی تسکینی
                       بر حضورِ وَهن
و دنجِ رهایی
              بر گریزِ حضور،
سیاهی
         بر آرامشِ آبی
و سبزه‌ی برگچه
                  بر ارغوان

 

آی تئاتر آی تئاتر
رنگِ آشنایت
پیدا نیست.

 


[با تغییر واژه ی "تئاتر" به جای "عشق" در این شعر شاملوی بزرگ که سالهاست برای من این جایگزینی اتفاق افتاده، اما دریغا...]