سجاد آل داود

هنرساز فعال هنری

هفته گذشته به تماشای این اثر نشستم و آن را اثری یافتم که با اینکه با موضوعش آنچنان ارتباط برقرار نکردم اما اثر محترم و از نظر فنی خوبی بود.
تلاش بازیگران و میزانسن ستودنی بود ولی کلیت نمایش برای من کمی خسته کننده بود و احساس میکنم در یک سوم پایانی دچار مشکل ریتم شد.

یک نکته هم که به نظرم ذکرش خالی از لطف نیست این است که من معمولا به علت اینکه می‌خواهم بدون اینکه شخصی جلویم باشد نمایش را ببینم و البته فضای پای مناسب داشته باشم، سعی می‌کنم بلیط ردیف یک را تهیه کنم اما در عمل ردیف یک (همانطور که توسط عوامل اجرا در آغاز نمایش ذکر شد) ردیفی کمتر مناسب برای تماشای این نمایش از حیث گردن درد‌های احتمالی بود و انتظار داشتم اگر قرار است چنین باشد در صفحه نمایش اعلام شود و نه به صورت یک سورپرایز در آغاز نمایش چرا که اگر در صفحه نمایش این موضوع را می‌خواندم شاید در خرید بلیط تجدید نظر می‌کردم.

به هر حال، این از احترام من برای تلاش صورت گرفته برای این نمایش کم نمی‌کند و به نظرم با توجه به اینکه از نظر فنی چیزی کم ندارد اگر مخاطبی با موضوعش ارتباط برقرار کند قطعا تجربه کم نقصی خواهد داشت.

خسته نباشید.

امشب مجددا به تماشای این اجرای دوست داشتنی که قبلا در کاخ هنر دیده بودم نشستم و همچنان برایم بسیار دوست داشتنی بود.
البته، حس می‌کنم متن برخی تغییرات شامل حذفیات/اضافیات(!) داشت (به علت کهولت سن شاید هم اشتباه کنم) و البته مثلا ایده‌‌ی جالبی مثل “گلاب به روتون” بهش اضافه شده بود.
و به نظرم طبیعت طراحی صحنه‌ی این نمایش و بخشی از فلسفه‌ی تاثیرگذاری آن شاید منطبق با فضای کوچک سالن هامون نباشد و تاثیرگذاری این طراحی صحنه در فضای خالی بزرگ کاخ هنر برای من بیشتر بود.
موضوعی که دوستان در مورد پوشش فتاح مطرح کرده بودند برای من هم سوال شد و راستش برایش توجیه مناسبی نتوانستم پیدا کنم.
به نظرم انتخاب اجرای قبلی انتخاب خیلی بهتری بود.
همچنین، به نظرم تنوع طراحی‌ها و اجرای نور نمایش نسبت به کاخ هنر افت کرده بوده و باز هم باید بگویم آن اجرا برایم از این نظر هم دلچسب تر بود.
و اما، بازی‌هایی که به خوبی اجرای قبلی بودند خیلی مرا از تجربه‌‌ی قبلی خودم با این نمایش دور نکرد و باز هم در حالی که احساساتی شده بودم ... دیدن ادامه ›› سالن را ترک کردم.
این نمایش به نظرم هر چه بیشتر دیده شود مخاطبان بیشتری متوجه خواهند شد چقدر پربار و قدرتمند است و امیدوارم در شب‌های پیش رو خیلی از دوستانم-که در مورد این نمایش به آن‌ها گفتم ولی به دلیل اجرای محدود فرصت تماشایش در کاخ هنر را پیدا نکردند-امکان تماشایش را پیدا کنند ‌و از هنر هنرمندان این اجرا لذت ببرند.

راستش امیدوارم در اجراهای پیش رو بعضی چیز‌ها به تنظیمات اجرای کاخ هنر برگردند ولی به قول اون دیالوگه در هر صورت بری هم دوستتم بمانی هم دوستتم :))

موفق باشید.

دیشب به همراه دوست عزیزی به تماشای قصاب نشستم و باید عرض کنم نمایش قصاب، به عنوان نمایشی که صرفا برای گذران یک جمعه ملال‌آور انتخابش کرده بودیم، نمایشی بود که صادقانه انتظار نداشتیم میخکوبمان کند اما اینکار را کرد و این امر را مرهون تلاش تمامی ارکانش بود.
راستش را بخواهید کلا کم پیش آمده است در سالن ۲ هما نمایش میخکوب‌کننده‌ای دیده باشیم.
به نظرم این نمایش با استفاده از حداکثر امکانات دراختیارش و با اتکا به توانایی بازیگرانش و یک نمایشنامه که ساخت و پرداخت درام آن عمیقا برای من جذاب بود، اثری ساخت که شدیدا از تماشایش لذت بردم.
شاید اثر اولش کمی کم جان و با ریتم پایین آغاز شود و تناسب اولیه بین بازی بازیگران در حد ده دقیقه یا یک ربع وجود نداشته باشد که این احتمالا جدی ترین انتقاد من به اثر باشد، اما بعد از ساخت و پرداخت کافی درام نسبت به شروع نمایش، ایجاد سوالات درگیر کننده در ذهن مخاطب و همانطور که بالاتر گفتم با اتکا به نمایشنامه‌ای خوب، به مرور و خصوصا بعد از ورود نازنین حشم‌دار در نقش مترجم شروع به فتح قله‌های دراماتیک خودش می‌کند و هر چه می‌گذرد تمام بازیگران در سطح نزدیکی از درخشش به این موفقیت کمک می‌کنند. نکته‌ی خیلی خوب این نمایش از نظر من این است که بر خلاف برخی آثاری که اخیرا به تماشایشان نشستم بازیگران در هیچ کجای نمایش ضرب‌آهنگ درام را نمی‌کشند و این نمایش هر بار سعی می‌کند درام خود را به قله‌ی بعدی ببرد بازیگران نیز با تمام قوا همراه او هستند.

به نظرم این نمایش طراحی صحنه یا طراحی نور فوق‌العاده و یا عجیب غریبی هم ندارد اما با همان امکاناتش توانست مینیمالیسم فضایی خودش به جهت ... دیدن ادامه ›› تمرکز مخاطب روی اصل درام را ایجاد کند. حداقل برای من که در اومده بود!

در یک کلام کارگردان این نمایش به نظرم حداکثر کیفیت متن و حداکثر کیفیت بازیگرانش را از آن‌ها بیرون کشیده است و اثری را خلق کرده است که بعید است صرفا یکبار به تماشای آن بنشینم.

حتما توصیه به تماشای آن دارم.
موفق باشید.

روز دوشنبه بود که به تماشای این اثر نشستم و نه اینکه ناراضی از سالن خارج شده باشم، اصلا؛ ولی به نظرم کمدی سیاه به دلایلی یک نمایش کمدی هست که به شدت از معمولی بودن رنج میبرد.

به نظرم در ابتدای نمایش، ایده‌ی فرمی بازی با تاریکی و روشنایی و قرار دادن صحنه در روشنایی وقتی که قرار است در واقع برق رفته باشد ایده‌ای ساده اما خیلی خلاقانه است که ظرفیت زیادی را برای خلق موقعیت های کمدی در اختیار متن می‌گذارد؛ اما اگر این ایده فرمی را بیخیال شویم، خود داستان در واقع چیز چندان تازه‌ای برای ارائه نداشت و بیشتر تکرار برخی ایده‌هایی بود که در نمایش‌های کمدی این چنینی در گذشته هم دیده بودم، مجموعه‌ای از سو تفاهم‌ها، پنهان‌کاری‌ها و کمدی های فیزیکی که برای من تکراری جلوه کردند.

این نمایشنامه به نظرم ضعف مهم دیگری که دارد هم این است که انگار هر چقدر زمان می‌گذرد، بیشتر پیش نرفتن نمایشنامه به عمق دراماتیک شخصیت‌هایش باعث میشود به نوعی ایده‌هایش برای تولید طنز نیز بخشکد و البته قبول می‌کنم که شاید لزوما قرار نیست این نمایشنامه عمق دراماتیک خاصی به شخصیت‌هایش بدهد و قرار است از آن‌ها برای پیش برد کمدی اش استفاده کند اما وقتی این اتفاق نمی‌افتد و نمایشی 90 دقیقه به طول می‌انجامد، تصور می‌کنم طبیعی است اگر ایده‌هایش ... دیدن ادامه ›› به مرور تمام شوند (که واضح ترین نمونه آن در بین شخصیت‌ها، موضوعات مرتبط با پدر است، که واقعا هر چه به پایان نمایش نزدیک میشد بیشتر برای من منشا شرم نیابتی بود، با این وجود که در ابتدای نمایش واقعا با شوخی‌هایی که توسط او ایجاد میشد خندیدم)

اما اگر از نمایشنامه خارج شویم و به بازی‌ها بپردازیم، به نظرم مشکل بعدی این نمایش نمایان میشود و آن هم عدم توازن توانایی بازیگران است که برای من حداقل تا حدودی تو ذوق میزد.

به نظرم بازیگر نقش برندسلی با بازی فراز سرابی بهترین بازی‌ای بود که در این نمایش دیدم و باید عرض کنم که به نظرم میزان آمادگی او برای ایفای نقشش فرسنگ‌ها با بازیگران دیگر فاصله داشت و یکی از دلایلی بود که از تماشای این نمایش اصلا ناراضی نیستم با وجود تمام نقدهایی که به آن داشتم.


برای من این نمایش در محدوده بین 2 و 3 ستاره قرار می‌گیرد.
موفق باشید.

از دیشب که این نمایش رو دیدم فکر کردم چه توصیفی در موردش داشته باشم که حق مطلب رو ادا کنه و می‌تونم بگم برای من پروازی بود با زمان اندک روی ابر‌ها در حالی که خودم را روی یک بار سیم خاردار به لبخند رسانده بودم.
ایده مرکزی نمایش مرا برد به سال‌های دور و وقتی که در حوالی سال ۹۵ احساس کردم تئاتر برایم راه فرار دلخواه است.
همه این احساسات خوب شب گذشته را مرهون ظرافت چشم‌نواز بازی دو بازیگر (به خصوص حسن معجونی) بودم که شب خاطره انگیزی را برای من ساخت.
عجب تجربه‌ی دل انگیزی.
لذت بردم
و
چیز بیشتری برای اضافه کردن ندارم.

لبخند رضایتی که روی صورتم شکل گرفته بود بعد از پایان این اجرا منو یاد ادراکی از کیفیت انداخت که مدتی بود در تئاتر تجربه نکرده بودم.

یک‌ اجرای پر زحمت و با کیفیت که ارزش هر پنی‌ای که براش هزینه شده بود رو داشت.

دیشب فرصتی شد در کنار دوستان این اجرا رو تماشا کنیم و باید بگم نظر من در مورد این اجرا در دو بخش مجزا قابل ارائه هست:

موضوع اول کیفیت فنی اجراست.
به نظر من میکروچیپ از نظر کیفیت فنی و ایده‌های کارگردانی هیچ کوتاهی‌ای نسبت به مخاطبش نداره و واقعا دین خودش رو به مخاطب حاضر در سالن ادا میکنه و همچنین، بازیگران، بسیار باکیفیت ظاهر شدند و برای شب اول نمایش کاملا هماهنگ بودند.

و به نظرم ترکیب طراحی صحنه مینیمال این اجرا با ایده‌هاش در طراحی نور واقعا شایسته ستایش هست و همه‌ی بستر‌های لازم رو آماده میکنه برای یک اجرا بی نقص.

اما موضوع دوم یعنی نمایشنامه هست که باعث میشه این ترکیب کامل نشه و به نظر من نمایشنامه این کار در بهترین حالت یک نمایشنامه قابل قبول ... دیدن ادامه ›› هست که بسیار با کیفیت اجرای این نمایش فاصله داره و فاصله هم از این جنس هست که به نظر من حرفی که این نمایشنامه قصد داره بزنه در زمانی بسیار کوتاه تر هم قابل بیان کردن هست و برای این نمایشنامه با این زمان و این کیفیت فنی و اجرایی، نمایشنامه‌ای لاغر هست.
حتما یکبار دیدن این نمایش رو به همه توصیه می‌کنم.

اگر قصد تماشای این نمایش رو داشتید به نظرم هر چه عقب تر و متمایل به وسط باشید تجربه بهتری خواهید داشت.

امتیاز من در مورد تجربه کلی خودم در این نمایش جایی بین 3 و 4 ستاره هست که البته با نمره من به بخش فنی اجرا که نزدیک به 5 ستاره است فاصله دارد.

* بروزرسانی: در تاریخ 26 مرداد ماه 1405، مجددا اجرا را تماشا کردم و به نظرم کیفیتش افت کرده بود.

خسته نباشید به همه هنرمندان این اجرا.

واقعیتش این هست که من خیلی "سینمای صامت چاپلین" باز نبودم هرگز در زندگیم و خیلی هیچ وقت ارتباط برقرار نمی‌کردم با این فضا ولی به طور کلی بعد از تماشای دریم لند حس خوبی داشتم و حالم برای ساعتی خوب شد.
تنها ایرادی که نمایش برای من داشت، گیجی ابتدایی‌ای بود که در فضاش پیدا کردم و اینکه شاید از آخر نمایش حدود 15 دقیقه برای شخص من اضافه بود.
ولی واقعا از خود نمایش و استعداد بازیگران و البته پیامی که به نظرم سعی داشت برسونه لذت بردم و شب خوبی برام ساخته شد.
و عجب بازیگران توانایی داشت این نمایش، درود به همه شما و خسته نباشید!
حتما توصیه میکنم به تماشای این نمایش.