سجاد آل داود

هنرساز فعال هنری

اگر بخوام اول از جمع بندی شروع کنم باید عرض کنم که به نظرم مادرکیو اسب تروا‌یی است که هزل را در پوشش "تئاتر کمدی" و به قول یکی از پیامک‌های تبلیغاتی‌اش "کمدی ترین تئاتر سال"، از "کمدی آزاد" به "تئاتر" وارد کرده است.

قبلا از محمد متین اوجانی در تئاتر شهر نمایش توو را دیده بودم که به نظرم کار ارزشمندی بود و چنین تغییر فازی به این اثر برایم کمی عجیب بود.

هفته گذشته به تماشای این نمایش نشستم و به نظرم با تقریب خوبی یکی از ضعیف ترین کمدی‌هایی بود که در زندگی‌ام تماشا کرده بودم. (حتی خانم والده یا صدام از رضا عطاران از این اثر ارزش بیشتری برای تماشا دارند با اینکه این دو کمدی‌های ضعیفی هستند.)

به نظر من این نمایش در چند زاویه اصلی ضربه کاری خودش را به مخاطب وارد میکند:

زاویه اول: این نمایش به نظر من سعی می‌کند به زور تولید ... دیدن ادامه ›› خنده کند که این زور را با خلق کمدی‌های موقعیت و فیزیکی بسیار بسیار دم دستی، شوخی‌های جنسی پسا بلوغی بی پایان و تقریبا نامرتبط که به صورت خلق الساعه در نمایش حضور دارند، سردرگمی در بین اینکه با چه لهجه و گویشی دقیقا شوخی کند و در نهایت اگر بخواهم در یک کلمه بگویم با هزل به مخاطب وارد می‌کند.

زاویه دوم: شوخی‌های این نمایش (عمدتا شوخی‌های جنسی زورچپان شده! آن هم با زور زیاد) شاید به مدت نزدیک به یکساعت اطراف داستانی قرار گرفته بودند که به اندازه ده دقیقه هم محتوا نداشت.

زاویه سوم: این زاویه به نظرم تعدد شاگردان استاد خردلی بود (که هر کدام سعی کرده بودند به نحوی خل و چل باشند تا شاید مخاطب بخندد!) که به نظرم کارکرد نمایشی خاصی به جز شلوغ کردن صحنه و پرت کردن حواس مخاطب از محتوای ضعیف نمایش نداشتند و شاید نهایت کارکرد آنان در صحنه‌ پایانی بود که صحنه درگیری را شلوغ‌تر نمایش دهند.

زاویه چهارم: تقریبا هیچ درامی برای مخاطب ایجاد نمی‌شود، از همان اول و با اولین واکنش شخصیت نمایش به موقعیت پیش رویش مشخص است که در پایان چه اتفاقی خواهد افتاد و تقریبا بعد از 20 دقیقه اول نمایش واضح است که قرار است صرفا به تماشای رگباری از شوخی‌های سخیف و بی‌مایه بنشینیم تا به پایانی که همه پیش بینی می‌کنند برسیم.

در کنار این زوایا، انتخاب‌های غیرقابل توضیح مثل کش دار صحبت کردن استاد خردلی هم وجود داشت که هر چقدر فکر کردم حتی دلیلی کمدی آزاد گونه هم برای خنده دار بودنش پیدا نکردم و مسائل دیگری از این دست.

و البته از حق نگذریم، به نظرم محمد هادی عطایی واقعا بازیگر خوبی است و تنها نکته مثبت این نمایش بود.

اگر تا به اینجای متن را مطالعه کردید شما را به بازگشت به خط اول و مطالعه جمع بندی ارجاع میدهم.

موفق باشید.

حیف این نمایش خوب که مجبور شدم در محاصره چهار بلاگر ببینمش.

فکر کنم باید کم کم با داشتن حق تماشای یک اثر بدون مزاحمت دوربین دیگران خداحافظی کنیم.

دیدن این حال و روز که اقتصاد تئاتر لنگ این حجم از بلاگری در هر اجرا باشد واقعا ناراحت کننده است.

واقعا متاسفم و فقط همین رو میتونم در مورد تجربه امشبم بگم.

هفته گذشته به تماشای این اثر نشستم و آن را اثری یافتم که با اینکه با موضوعش آنچنان ارتباط برقرار نکردم اما اثر محترم و از نظر فنی خوبی بود.
تلاش بازیگران و میزانسن ستودنی بود ولی کلیت نمایش برای من کمی خسته کننده بود و احساس میکنم در یک سوم پایانی دچار مشکل ریتم شد.

یک نکته هم که به نظرم ذکرش خالی از لطف نیست این است که من معمولا به علت اینکه می‌خواهم بدون اینکه شخصی جلویم باشد نمایش را ببینم و البته فضای پای مناسب داشته باشم، سعی می‌کنم بلیط ردیف یک را تهیه کنم اما در عمل ردیف یک (همانطور که توسط عوامل اجرا در آغاز نمایش ذکر شد) ردیفی کمتر مناسب برای تماشای این نمایش از حیث گردن درد‌های احتمالی بود و انتظار داشتم اگر قرار است چنین باشد در صفحه نمایش اعلام شود و نه به صورت یک سورپرایز در آغاز نمایش چرا که اگر در صفحه نمایش این موضوع را می‌خواندم شاید در خرید بلیط تجدید نظر می‌کردم.

به هر حال، این از احترام من برای تلاش صورت گرفته برای این نمایش کم نمی‌کند و به نظرم با توجه به اینکه از نظر فنی چیزی کم ندارد اگر مخاطبی با موضوعش ارتباط برقرار کند قطعا تجربه کم نقصی خواهد داشت.

خسته نباشید.

امشب مجددا به تماشای این اجرای دوست داشتنی که قبلا در کاخ هنر دیده بودم نشستم و همچنان برایم بسیار دوست داشتنی بود.
البته، حس می‌کنم متن برخی تغییرات شامل حذفیات/اضافیات(!) داشت (به علت کهولت سن شاید هم اشتباه کنم) و البته مثلا ایده‌‌ی جالبی مثل “گلاب به روتون” بهش اضافه شده بود.
و به نظرم طبیعت طراحی صحنه‌ی این نمایش و بخشی از فلسفه‌ی تاثیرگذاری آن شاید منطبق با فضای کوچک سالن هامون نباشد و تاثیرگذاری این طراحی صحنه در فضای خالی بزرگ کاخ هنر برای من بیشتر بود.
موضوعی که دوستان در مورد پوشش فتاح مطرح کرده بودند برای من هم سوال شد و راستش برایش توجیه مناسبی نتوانستم پیدا کنم.
به نظرم انتخاب اجرای قبلی انتخاب خیلی بهتری بود.
همچنین، به نظرم تنوع طراحی‌ها و اجرای نور نمایش نسبت به کاخ هنر افت کرده بوده و باز هم باید بگویم آن اجرا برایم از این نظر هم دلچسب تر بود.
و اما، بازی‌هایی که به خوبی اجرای قبلی بودند خیلی مرا از تجربه‌‌ی قبلی خودم با این نمایش دور نکرد و باز هم در حالی که احساساتی شده بودم ... دیدن ادامه ›› سالن را ترک کردم.
این نمایش به نظرم هر چه بیشتر دیده شود مخاطبان بیشتری متوجه خواهند شد چقدر پربار و قدرتمند است و امیدوارم در شب‌های پیش رو خیلی از دوستانم-که در مورد این نمایش به آن‌ها گفتم ولی به دلیل اجرای محدود فرصت تماشایش در کاخ هنر را پیدا نکردند-امکان تماشایش را پیدا کنند ‌و از هنر هنرمندان این اجرا لذت ببرند.

راستش امیدوارم در اجراهای پیش رو بعضی چیز‌ها به تنظیمات اجرای کاخ هنر برگردند ولی به قول اون دیالوگه در هر صورت بری هم دوستتم بمانی هم دوستتم :))

موفق باشید.

دیشب به همراه دوست عزیزی به تماشای قصاب نشستم و باید عرض کنم نمایش قصاب، به عنوان نمایشی که صرفا برای گذران یک جمعه ملال‌آور انتخابش کرده بودیم، نمایشی بود که صادقانه انتظار نداشتیم میخکوبمان کند اما اینکار را کرد و این امر را مرهون تلاش تمامی ارکانش بود.
راستش را بخواهید کلا کم پیش آمده است در سالن ۲ هما نمایش میخکوب‌کننده‌ای دیده باشیم.
به نظرم این نمایش با استفاده از حداکثر امکانات دراختیارش و با اتکا به توانایی بازیگرانش و یک نمایشنامه که ساخت و پرداخت درام آن عمیقا برای من جذاب بود، اثری ساخت که شدیدا از تماشایش لذت بردم.
شاید اثر اولش کمی کم جان و با ریتم پایین آغاز شود و تناسب اولیه بین بازی بازیگران در حد ده دقیقه یا یک ربع وجود نداشته باشد که این احتمالا جدی ترین انتقاد من به اثر باشد، اما بعد از ساخت و پرداخت کافی درام نسبت به شروع نمایش، ایجاد سوالات درگیر کننده در ذهن مخاطب و همانطور که بالاتر گفتم با اتکا به نمایشنامه‌ای خوب، به مرور و خصوصا بعد از ورود نازنین حشم‌دار در نقش مترجم شروع به فتح قله‌های دراماتیک خودش می‌کند و هر چه می‌گذرد تمام بازیگران در سطح نزدیکی از درخشش به این موفقیت کمک می‌کنند. نکته‌ی خیلی خوب این نمایش از نظر من این است که بر خلاف برخی آثاری که اخیرا به تماشایشان نشستم بازیگران در هیچ کجای نمایش ضرب‌آهنگ درام را نمی‌کشند و این نمایش هر بار سعی می‌کند درام خود را به قله‌ی بعدی ببرد بازیگران نیز با تمام قوا همراه او هستند.

به نظرم این نمایش طراحی صحنه یا طراحی نور فوق‌العاده و یا عجیب غریبی هم ندارد اما با همان امکاناتش توانست مینیمالیسم فضایی خودش به جهت ... دیدن ادامه ›› تمرکز مخاطب روی اصل درام را ایجاد کند. حداقل برای من که در اومده بود!

در یک کلام کارگردان این نمایش به نظرم حداکثر کیفیت متن و حداکثر کیفیت بازیگرانش را از آن‌ها بیرون کشیده است و اثری را خلق کرده است که بعید است صرفا یکبار به تماشای آن بنشینم.

حتما توصیه به تماشای آن دارم.
موفق باشید.

روز دوشنبه بود که به تماشای این اثر نشستم و نه اینکه ناراضی از سالن خارج شده باشم، اصلا؛ ولی به نظرم کمدی سیاه به دلایلی یک نمایش کمدی هست که به شدت از معمولی بودن رنج میبرد.

به نظرم در ابتدای نمایش، ایده‌ی فرمی بازی با تاریکی و روشنایی و قرار دادن صحنه در روشنایی وقتی که قرار است در واقع برق رفته باشد ایده‌ای ساده اما خیلی خلاقانه است که ظرفیت زیادی را برای خلق موقعیت های کمدی در اختیار متن می‌گذارد؛ اما اگر این ایده فرمی را بیخیال شویم، خود داستان در واقع چیز چندان تازه‌ای برای ارائه نداشت و بیشتر تکرار برخی ایده‌هایی بود که در نمایش‌های کمدی این چنینی در گذشته هم دیده بودم، مجموعه‌ای از سو تفاهم‌ها، پنهان‌کاری‌ها و کمدی های فیزیکی که برای من تکراری جلوه کردند.

این نمایشنامه به نظرم ضعف مهم دیگری که دارد هم این است که انگار هر چقدر زمان می‌گذرد، بیشتر پیش نرفتن نمایشنامه به عمق دراماتیک شخصیت‌هایش باعث میشود به نوعی ایده‌هایش برای تولید طنز نیز بخشکد و البته قبول می‌کنم که شاید لزوما قرار نیست این نمایشنامه عمق دراماتیک خاصی به شخصیت‌هایش بدهد و قرار است از آن‌ها برای پیش برد کمدی اش استفاده کند اما وقتی این اتفاق نمی‌افتد و نمایشی 90 دقیقه به طول می‌انجامد، تصور می‌کنم طبیعی است اگر ایده‌هایش ... دیدن ادامه ›› به مرور تمام شوند (که واضح ترین نمونه آن در بین شخصیت‌ها، موضوعات مرتبط با پدر است، که واقعا هر چه به پایان نمایش نزدیک میشد بیشتر برای من منشا شرم نیابتی بود، با این وجود که در ابتدای نمایش واقعا با شوخی‌هایی که توسط او ایجاد میشد خندیدم)

اما اگر از نمایشنامه خارج شویم و به بازی‌ها بپردازیم، به نظرم مشکل بعدی این نمایش نمایان میشود و آن هم عدم توازن توانایی بازیگران است که برای من حداقل تا حدودی تو ذوق میزد.

به نظرم بازیگر نقش برندسلی با بازی فراز سرابی بهترین بازی‌ای بود که در این نمایش دیدم و باید عرض کنم که به نظرم میزان آمادگی او برای ایفای نقشش فرسنگ‌ها با بازیگران دیگر فاصله داشت و یکی از دلایلی بود که از تماشای این نمایش اصلا ناراضی نیستم با وجود تمام نقدهایی که به آن داشتم.


برای من این نمایش در محدوده بین 2 و 3 ستاره قرار می‌گیرد.
موفق باشید.

از دیشب که این نمایش رو دیدم فکر کردم چه توصیفی در موردش داشته باشم که حق مطلب رو ادا کنه و می‌تونم بگم برای من پروازی بود با زمان اندک روی ابر‌ها در حالی که خودم را روی یک بار سیم خاردار به لبخند رسانده بودم.
ایده مرکزی نمایش مرا برد به سال‌های دور و وقتی که در حوالی سال ۹۵ احساس کردم تئاتر برایم راه فرار دلخواه است.
همه این احساسات خوب شب گذشته را مرهون ظرافت چشم‌نواز بازی دو بازیگر (به خصوص حسن معجونی) بودم که شب خاطره انگیزی را برای من ساخت.
عجب تجربه‌ی دل انگیزی.
لذت بردم
و
چیز بیشتری برای اضافه کردن ندارم.