پشت پرچین نگاه،
حسرتی
پنهان است...
کوک کن ساز دلم را گاهی
تا قلم،
جان نسپارد
گوشه ی دنج اتاق...
کوک کن ساز دلم را
که نفس واژه شود...
پی موسیقی احساس تو هرشب،
قلمم جان گیرد،
بکند رقص بر این کاغذ دلمرده ی سرد،
اشک من شعر شود...
...
...