بعد از مدت ها دیدن یک نمایش برایم تبدیل به تجربه لذت‌بخشی شد. فضاسازی،زبان و اقتباس هرسه وامدار رویکردی مدرن به نمایشنامه مکبث بودند.
دیالوگ‌ها صیقل‌کاری شده و همگی در یک راستا چنان گوش نواز ادا شدند که مخاطب را به صحنه خیره نگه می‌داشتند. البته از نورپردازی نباید غافل شد و بازی سایه وار مکبث و لیدی مکبث بر صحنه که هماهنگ با نورها صورت می‌گرفت. بازیگری در این نمایش به یک مینیمالیسم آگاهانه رسیده بود که هر دو شخصیت تنها راویانی بودند از واقعه. نجوایی از رازی که برملا نباید می‌شد.
اگرچه که از نیمه نمایش تا ۲۰ درصد پایانی کمی شاهد افت بودیم و انگار حرف بیشتری برای گفتن نبود اما همچنان فرم و میزانسن چشم‌نواز بود.
توصیه می‌کنم که حتماً تماشا کنید. در این وانفسای تئاتر و نمایش، چنین خلاقیتی که بی ادعا، تئاتر را به عالی‌ترین اصل و اصالت خود بازمی‌گرداند غنیمت است.