بذر ِ صلح

کاش می شد
صلح ، بذری می داشت .
می پاشیدیم
و
سبز می شد .
نهالش را در گلدان می گذاشتیم ،
جلوی چشم مان .
تا هر وقت آبش می دادیم ،
از دل و جان ِ مان
محبت غلیان می کرد .
روبروی ِ ما
می نشست وُ با ما حرف می زد .
هم از تنهایی در می اومدیم
هم دوست ِ پایداری پیدا می کردیم .
کاش می شد .......

مرتضی کلانی