شاید وقت آن رسیده که در معنای ابزوردیسم تأمل دیگری کنیم.
ابزوردیسم هیچگاه به طور کاملا قاطع وجود معنا را نقص نمیکند.بلکه این امکان را به جستجوگر خود می‌دهد تا با قراردادن عناصر ناهمگون اولیه(عناصری که خود اثر پدید آورده)،به کشف معنا دست بزند.
و این معنا ممکن است گاه آنقدر چندوجهی تلقی شود که یا مخاطب خود را بی جواب بگذارد یا به سمت چیزی فراتر از یافتن پاسخ نخستین برود.
نمایش «اِشمُرز» که بر اساس اثری از بوریس ویان ساخته شده است نیز در یک نگاه عمومی و قالب اولیه اثری تحت عنوان و چهارچوب های ابزوردیسم خوانش میشود.و آیا این اثر برای یافتن معنا مخاطب خود را با خود همراه میکند؟خواهیم فهمید.