در تاریکی او آرام می گیرم

از زبان گابریل

شب رو به مرگ است.
طلوع به شکلی خطرناک نزدیک است.
در خیابان های خلوت آمالثورا قدم برمی دارم، در حالی که سیاهی رنگ باخته ی آسمان مرا تهدید می کند.

یک میدان.
بوی خون می دهد.
یک کنده ی درخت وسط آن است و شبح مرد جلاد با صورت پوشیده اش. یک شمشیر که در دستش آرام به نظر می رسد، اما ... دیدن ادامه ›› می دانم که بی قرار است.

خاطرات گذشته.
دیگر خون آشامی در اینجا اعدام نمی شود.
اما در خیالات من چرا.
آیا تهذیب هرگز مرا پاک کرد؟
یا فقط مشت بر گناهانم کوبید و روحم را ننگ‌آلودتر از پیش کرد؟

چیزی در سینه ام می لرزد.
بالا می آید و از گلویم رد می شود و در دهانم جمع می شود.
اما من موفق می شوم آن را فرو دهم.
چون می دانم آرام خواهم شد.
من خیابان های آمالثورا را پشت سر می گذارم، به مرز می روم، به نوکترنال کتدرال.
و آنجا کسی هست که به اعترافاتم گوش می دهد.
همان که زمانی مرا به مرگ داد.
و حالا گناهانم را می شنود.
مالخازار.
او که گفت می خواهد تاریکی ای باشد که در آن آرام می گیرم‌.
و او چنین است.

سیاهی شب دارد می میرد.
کتدرال مرا صدا می زند.
هنوز وقت هست.
برای کلمه ای اعتراف.
و مرگی کوتاه بعد از آن، در تابوتی کنار او.
در حالی که خورشید طلوع کرده و من در تاریکی او آرام گرفته ام.